لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٦٦ - جايز نيست كه بگويند كه رفق كنيد به ميت يا ترحم كنيد بر او كه ديرتر او را دفن كنيد

تابوت گذارند و به جانب قبر برند و ظاهر آنست كه نماز را در حوالى قبر بكنند و اظهر آنست كه سهو واقع شده است در نماز يا غرض آنست كه تعجيل كنند بعد از غسل و كفن مبادا چيزى بيرون آيد و نماز را بظهور گذاشته باشد.

[جايز نيست كه بگويند كه رفق كنيد به ميت يا ترحم كنيد بر او كه ديرتر او را دفن كنيد]

(و لا يجوز انّ يقال ارفقوا به او ترحّموا عليه او يضرب احد يده على فخذه عند المصيبة فيحبط اجره)

و جايز نيست كه بگويند كه رفق كنيد به ميت يا ترحم كنيد بر او كه ديرتر او را دفن كنيد كه بى‌چاره است چون مصنف در اينجا ذكر كرده است به نحوى كه در فقه رضويست الا در عبارت لا يجوز بدل إياك به اعتبار آن كه مطلوب تعجيل تجهيز است يا مطلقا در صورتى كه مقصود از اين گفتن استخفاف ميت باشد يا اعم چون دلالت دارد هر چند قصد نكند با آن كه رتبه مؤمن نزد حق سبحانه و تعالى عظيم است يا آن كه كسى دست بر ران خود زند نزد مصيبت كه اجرش ضايع مى‌شود.

و صدوق در قوى از عبد اللَّه بن الفضل از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه روايت كرده است كه حضرت فرمودند كه سه كسند كه نمى‌دانم كدام يك از ايشان گناهش عظيمتر است.

اول: كسى كه در جنازه غير ياران خود بى‌ردا برود.

دويم: كسى كه دست بر ران خود زند نزد مصيبت.

سيم: كسى كه بگويد رفق كنيد به او و ترحم كنيد بر او كه مصيبت زده است با آن كه مصيبت بر او واقع نشده است و بر ديگرى واقع شده است.

و در قوى از سكونى وارد شده است كه حضرت سيد المرسلين ٦ فرمودند كه سه كند كه نمى‌دانم كداميك از ايشان گناه ايشان بيشتر است.

اول: كسى كه با جنازه بى‌ردا برود.