لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٠١ - هر گاه زن حامله بميرد و فرزند در شكمش زنده باشد مىشكافند

هست همين در بوى خوش است.

و بر اين مضمون حديث صحيح عبد الرحمن و محمد بن مسلم و موثق كالصحيح ابو مريم و سماعه و حديث كالصحيح اسحاق بن عمار و ابن حمزه دلالت مى‌كند بى‌معارض و بى‌خلاف ميان اصحاب. و عبارت عبارت فقه رضوى است مگر در اين عبارت كه‌

الّا انّه لا يقرّب اليه كافور

و اين عبارت بهتر است و ظاهرا تغيير از نساخ است.

[كسى كه در معركه جنگى كشته شده باشد كه آن جنگ به فرموده حق سبحانه و تعالى نبوده باشد او را غسل مى‌دهند]

(و قتيل المعركة فى غير طاعة اللَّه عزّ و جلّ يغسّل كما يغسّل الميّت و يضمّ رأسه إلى عنقه و يغسّل مع البدن)

كسى كه در معركه جنگى كشته شده باشد كه آن جنگ به فرموده حق سبحانه و تعالى نبوده باشد او را غسل مى‌دهند چنانكه ميت را غسل مى‌دهند و سر را به گردن مى‌گذارند اگر از بدن جدا شده باشد و با بدن غسل مى‌بايد داد.

و بر اين مضمون حديثى وارد شده است و عبارت فقه رضوى قريب است باين و قطع نظر از حديث عمومات غسل شامل آن هست و چيزى كه بيرون مى‌رود قتيل معركه امام است بنا بر مذهب اكثر و قتيل جهاد مشروع است اگر برسند و رمق نداشته باشد بنا بر مذهب مشهور در اخبار، و باقى ديگر حكم ميت دارد در جميع احكام و متعارف است الحال كه زخم را مى‌دوزند و هم چنين اگر سر از بدن جدا شده باشد سر را به بدن مى‌دوزند و ظاهرا بد نباشد چون نهى از شارع نرسيده است بما، و رسيده است احاديث كه هر چيزى جايز است تا نهيى به شما نرسد و اللَّه تعالى يعلم.

[هر گاه زن حامله بميرد و فرزند در شكمش زنده باشد مى‌شكافند]

(و اذا ماتت المرأة و هى حامل و ولدها يتحرّك فى بطنها شقّ بطنها من الجانب الايسر و اخرج الولد)

و هر گاه زن حامله بميرد و فرزند در شكمش زنده باشد مى‌شكافند شكم او را از جانب چپ و فرزند را بيرون‌