لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٨٢ - پيامبر امر كردند بر حمزه گريه كنند

او قبول كند و در خبر موثق كالصحيح وارد شده است كه مكروه است و جواز منافات ندارد با كراهت.

(و فى خبر اخر قال تستحلّه بضرب احدى يديها على الاخرى)

و در حديث حسن كالصحيح وارد است كه از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه سؤال كردند از كسب نوحه‌گر حضرت فرمودند كه حلال مى‌كند زن نوحه‌گر مزد خود را به آن كه دست خود را بر دست ديگر مى‌زند از جهت گريه آوردن زنان پس چون كارى مى‌كند مزدش حلال است.

[پيامبر امر كردند بر حمزه گريه كنند]

(و لمّا انصرف رسول اللَّه ٦ من وقعة احد إلى المدينة سمع من كلّ دار قتل من أهلها قتيل نوحا و بكاء و لم يسمع من دار حمزة عمّه فقال ٦ لكن حمزة لا بواكى عليه فالى اهل المدينة ان لا ينوحوا على ميّت و لا يبكوه حتّى يبدءوا بحمزة فينوحوا عليه و يبكوه فهم إلى اليوم على ذلك)

و منقول است كه چون حضرت سيد المرسلين ٦ از جنگ احد برگشته داخل مدينه مشرفه شدند چون هفتاد نفر از اصحاب آن حضرت شهيد شده بودند از هر خانه كه كسى از ايشان كشته شده بود صداى نوحه و گريه شنيدند و از خانه عمش حمزه اسد اللَّه صدايى نشنيدند پس حضرت فرمودند كه از همه جا كه صدا مى‌آيد كسى دارند و چون حمزه كسى ندارد و در غربت شهيد شده است كسى بر او گريه نمى‌كند چون اهل مدينه اين سخن را شنيدند همه سوگند خوردند كه نوحه نكنند بر مردگان خود و گريه بر ايشان نكنند تا اول گريه و نوحه بر حمزه كنند و بعد از آن بر مردگان خود و تا امروز ايشان بر سر قسم خود هستند.

و ظاهرا اين سخن حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه باشد و احتمال كلام صدوق نيز دارد و ليكن بعيد است و يكى از فضلا ذكر كرده است‌