لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٥٨ - جايز نيست كه آب غساله كه از بدن ميت ريخته مىشود در چاه بول و غايط

عليه. و در صحيحه محمد بن مسلم از امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه وارد است كه دستها را تا كتف بشويد و اين اولى است و اولى آنست كه سه بار بشويد چنانكه ابن يقطين روايت كرده است.

[چون از غسل فارغ شود سنت است كه بدن ميت را به جامه خشك كند تا كفن تر نشود]

(و القى على الميّت ثوبا ينشّف به الماء عنه)

و چون از غسل فارغ شود سنت است كه بدن ميت را به جامه خشك كند تا كفن‌تر نشود و اين مضمون در حديث حسن كالصحيح حلبى و حديث يونس و غير آن وارد است كه به جامه پاكيزه طاهر او را خشك كنند.

[جايز نيست كه آب غساله كه از بدن ميت ريخته مى‌شود در چاه بول و غايط]

(و لا يجوز ان يدخل الماء الّذى ينصب عن الميّت‌[١] من غسله فى بئر كنيف و ليكن ذلك فى بلاليع او حفيرة)

و جايز نيست كه آب غساله كه از بدن ميت ريخته مى‌شود در چاه بول و غايط رود و مى‌بايد كه در چاه ميان خانه رود يا كوى از جهت آن بكنند كه در آن كو رود. در حديث صحيح از محمد بن الحسن الصفار وارد است كه عرضه به خدمت حضرت امام حسن عسكرى صلوات اللَّه عليه نوشت كه آيا جايز است كه ميت را غسل دهند و آبى كه از او مى‌ريزد در كنيف رود يا آب وضوى نماز را در كنيف ريزند حضرت در فرمان خود فرمودند كه چنان كنند كه داخل بالوعه شود.

و در حديث صحيح سليمان بن خالد وارد است از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه چون ميت را غسل دهيد كوى بكنيد در برابر قبله كه آب غساله كه سرازير شود به آن كو رود و از اين عبارت ظاهر مى‌شود كه مى‌بايد كه تختى كه ميت را بر آن غسل مى‌دهند سرازير باشد كه آب به جانب پاها آيد و از آنجا به گودال رود و چون اين دو حديث وارد شده است صدوق حمل بر تخيير

[١] يصب على الميت. خ.