لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٢٣ - اقوال در نماز ميت بعد از تكبيرات

پنجم فارغ شدند.

و اما آن را كه چهار تكبير گفتند در تكبير اول تحميد و تمجيد الهى كردند، و در تكبير دويم دعا از براى خود و اهل بيت خود كردند، و در تكبير سيم دعا از براى مؤمنين و مؤمنات كردند، و در تكبير چهارم فارغ شدند و دعا نكردند چون منافق بود. و حق اينست كه در نماز ميت دعاى خاصى نيست چنانكه در اخبار صحيحه و كالصحيحه وارد شده است و خواهد آمد إن شاء اللَّه تعالى.

[كسى كه نماز كند بر ميتى پس بايد كه نزد سر او بايستد]

(و من صلّى على ميّت فليقف عند رأسه بحيث ان هبّت ريح‌[١] فرفعت ثوبه اصاب الجنازة)

و كسى كه نماز كند بر ميتى پس بايد كه نزد سر او بايستد و اندكى دور باشد به حيثيتى كه اگر بادى بوزد و جامه او را بردارد به جنازه خورد جامه‌اش يعنى بسيار نزديك نباشد و بسيار دور نباشد.

اما آن چه صدوق ذكر كرده است كه نزد سر ميت بايستد مراد امام جماعتست و اين خلاف مشهور است و اما قرب ميت در حديثى وارد شده است و جزو اول نيز در حديثى وارد شده است و إن شاء اللَّه بعد از اين ذكر خواهد كرد احاديث را در آنجا ذكر خواهيم كرد إن شاء اللَّه تعالى.

[اقوال در نماز ميت بعد از تكبيرات‌]

(و يكبّر و يقول اشهد ان لا اله الّا اللَّه وحده لا شريك له و اشهد انّ محمّدا عبده و رسوله ارسله بالحقّ بشيرا و نذيرا بين يدى السّاعة)

ممكن است كه صدوق حديثى باين عنوان ديده باشد و در فقه رضوى به همين عنوان واقع است با بعضى از تغييرات كه مذكور خواهد شد.

اما در دعاى بعد از شهادتين اينست‌

و انّ الموت حقّ و الجنّة حق‌

[١] الريح. خ.