لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٢١ - چون قبر درست شود و پر شود پس آب بريز بر قبر ميت در حالتى كه رو به قبر باشى

زادنا الّا ايمانا و تسليما

و حضرت سيد المرسلين ٦ چنين مى‌كردند و سنت بر اين جارى شد. و در حديث سكونى مثل اين حديث است كه: تصديقا ببعثك و در فقه رضوى مثل متن است.

و در حديث كالصحيح از محمد بن مسلم منقولست كه با حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه بودم در جنازه شخصى از شيعيان پس چون او را در خاك گذاردند حضرت برخاستند و نزد قبر رفتند از پيش سر و سه كف خاك بر قبر ريختند پس دست خود را بر قبر پهن كردند كه انگشتان گشاده شد و اين دعا خواندند كه‌

اللَّهمّ جاف الارض عن جنبيه و اصعد إليك روحه و لقّه منك رضوانا و اسكن قبره من رحمتك ما تغنيه به عن رحمة من سواك‌

و بعد از آن روانه شدند.

و در حديث صحيح منقولست از عبيد بن زراره كه فرزند شخصى از اصحاب حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فوت شده بود و حضرت در جنازه او حاضر بودند پس چون او را در لحد گذاشتند پدرش خواست كه خاك در قبر بريزد حضرت دست او را گرفت و گفت خاك بر او مريز و هر كه خويش او باشد خاك نريزد به درستى كه حضرت سيد المرسلين ٦ نهى فرمودند از آن كه پدر يا خويشان ديگر خاك در قبر ريزند پس ما گفتيم كه يا ابن رسول اللَّه همين ما را نهى مى‌فرماييد از خاك ريختن حضرت فرمودند كه هر خويشى را نهى مى‌كنم از ريختن خاك بر خويش خود. چون سبب قساوت و سنگ دلى مى‌شود و هر كه سنگ دل است از رحمت الهى دور است.

و اما آب ريختن بر قبر فى نفسه سنت است و اخبار حسنه و موثقه كالصحيح در آن وارد است و بعنوان دور كه مذكور شد در حديث موثق كالصحيح از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه وارد شده است و در