لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٩٤ - امير المؤمنين صلوات الله عليه غسل نداد عمار بن ياسر را، و نه هاشم بن عتبة را

عن الرّجل ياكله السّبع او الطّير فتبقى عظامه بغير لحم كيف يصنع به قال يغسّل و يكفّن و يصلّى عليه و يدفن)

و بسند صحيح منقولست كه سؤال كرد على از برادرش صلوات اللَّه عليه از شخصى كه او را شير يا درنده ديگر خورده باشد يا مرغان گوشت او را خورده باشند و استخوانهاى او مانده باشد بى‌گوشت با او چه كنند؟ حضرت فرمودند كه آن را غسل مى‌دهند و كفن مى‌كنند و نماز بر آن مى‌كنند و دفن مى‌كنند. و دغدغه نيست كه اگر همه استخوانها مانده باشد اين حكم دارد و بعد از اين احاديث در اين باب خواهد آمد و در فقه رضوى هست.

[امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه غسل نداد عمار بن ياسر را، و نه هاشم بن عتبة را]

(و فى خبر آخر انّ عليّا صلوات اللَّه عليه لم يغسّل عمّار بن ياسر و لا هاشم بن عتبة و هو المرقال و دفنهما فى ثيابهما بدمائهما و لم يصلّ عليهما)

و در خبرى ديگر كه آن خبر مسعدة بن صدقه عامى است وارد است كه حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه غسل نداد عمار بن ياسر را، و نه هاشم بن عتبة را كه او را مرقال مى‌گويند به اعتبار آن كه حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه در جنگ صفين او را علمدار كرد و در جنگ بسيار تند و تلخ بود او را باين اعتبار مرقالش ناميدند و حضرت ايشان را با جامهاى خونين دفن كردند و بر ايشان نماز نكردند.

و اكثر عامه بر اينند كه نماز بر شهيد واجب نيست چون نماز از جهت مغفرتست و او مغفور است و اين قول باطل است زيرا كه هم چنان كه از جهت مغفرت مى‌باشد از جهت علو درجات مى‌باشد با آن كه آنها كه نماز بر او مى‌كنند نيز مغفور مى‌شوند.

و بدان كه اين عبارت و فى خبر آخر ظاهرا سهوا واقع شده باشد زيرا كه مناسبتى نيست ميان خبر اول و ثانى تا باين عبارت گفته شود، و توجيه‌