لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٩٧ - هر گاه به شهيد رسند و بقيه حيات چيزى مانده باشد خواه در معركه بميرد و خواه در غير معركه او را غسل مىدهند

مى‌كنند او را مگر آن كه رمقى داشته باشد پس اگر به او رسند و رمقى از حيات او مانده باشد و بميرد او را غسل مى‌دهند و كفن مى‌كنند و حنوط مى‌كنند و نماز بر او مى‌كنند لأنّ در اينجا سهو نساخ است و در كافى و تهذيب آن است و آن بهتر است و اگر و انّ باشد بهتر.

و به درستى كه حضرت سيد المرسلين ٦ نماز بر حمزه كردند و كفن كردند و حنوط كردند او را از جهت آن كه او را برهنه كرده بودند كفار و اين بمنزله دفع اعتراضى است كه بر كلام آن حضرت صلوات اللَّه عليه و آله ظاهرا مى‌آيد كه كسى بگويد كه چون حمزه سيد الشهدا را دريافتند او شهيد شده بود پس چرا حضرت او را كفن و حنوط كردند حضرت جواب فرمودند كه چون نماز تابع كفن است على الظاهر من الاخبار يا آن كه چون حمزه را برهنه كرده بودند با جامهاى خود دفن نمى‌توانست كردن حضرت او را كفن از اين جهت كردند و حنوط فرمودند و اگر جامه مى‌داشت كفن و حنوط نمى‌كردند و بنا بر آن چه از اخبار ظاهر مى‌شود قيد صلاة است فتدبر.

و در روايت حسن كالصحيح از اسماعيل بن جابر و زراره از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه منقولست كه گفتند عرض كرديم كه چگونه شهيد را با خونش دفن مى‌كنند؟ حضرت فرمودند كه بلى با جامهاى خونين دفن مى‌كنند و او را حنوط نمى‌كنند و غسل نمى‌دهند و بهمان عنوان كه هست دفن مى‌كنند پس حضرت فرمودند كه حضرت سيد المرسلين ٦ عمش حمزه را دفن فرمودند با جامهاى خودش يعنى جامهاى رسول ٦ يا بعضى از جامهاى او كه مانده بود با خونش و حضرت رداى خود را كفن او فرمودند و به پاهاى او نرسيد حضرت علف اذ خر طلبيدند پاهاى او را پوشانيدند و هفتاد نماز يعنى دعا بر او كردند و هفتاد تكبير بر او گفتند و وجه‌