لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٣٦ - دريدن جامه در عزا

باشد.

[سزاوار نظر به هم‌سايگان ميت آنست كه اطعام كنند سه روز بيت ميت را]

(و ينبغى لجيرانه ان يطعموا عنه ثلاثة ايّام)

و سزاوار نظر به همسايگان ميت آنست كه اطعام كنند سه روز از جهت اهل بيت ميت و جمعى كه بپرسش ايشان مى‌آيند چون خود به مصيبت گرفتارند و ظاهر آنست كه تتمه حديث ابى بصير باشد چنانكه در كافى است متفرقا و مضمونش در فقه رضوى مذكور است و احاديث ديگر خواهد آمد.

[از رحمت الهى دور است كسى كه ردا نپوشد در مصيبت ديگران‌]

(و قال صلوات اللَّه عليه ملعون ملعون من وضع رداءه فى مصيبة غيره)

و حضرت صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه ملعونست و از رحمت الهى دور است در دنيا و آخرت كسى كه ردا نپوشد در مصيبت ديگران و سبب آنست كه تشريع است و شارع قرار داده است كه صاحب مصيبت ردا نپوشد و يا اظهار حزن و اندوه كردن است و به دروغ و يا اظهار جزع كردن و شكايتست از جناب اقدس الهى به عبث و يا وجهى داشته باشد كه ما ندانيم. و دو حديث قوى نيز گذشت در اوايل احكام ميت.

[دريدن جامه در عزا]

(و لمّا قبض علىّ بن محمّد العسكرىّ راى الحسن بن علىّ صلوات اللَّه عليهما قد خرج من الدّار و قد شقّ قميصه من خلف و قدّام)

و چون وفات كرد حضرت امام على نقى عسكرى و باين اعتبار آن حضرت را و حضرت امام حسن بن على را عسكريين مى‌نامند از جهت آن كه سكنى ايشان در سامره بود و سر من راى را يكى از خلفا از جهت عسكر بنا كرد كه در بغداد جاى ايشان تنگ بود حاصل كه حضرت امام حسن عسكرى از خانه بيرون آمدند و پيراهن خود را از پيش و از پس دريده بودند.

و كلينى در حديث كالصحيح روايت كرده است كه برادر حضرت امام على نقى فوت شده بود حضرت از جهت برادر گريبان خود را دريده بود و اين‌