لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٠٢ - چون بميرد واجبست كه بگويند كلمه استرجاع را

خواند تا چون باين آيه رسيد كه‌ أَ هُمْ أَشَدُّ خَلْقاً أَمْ مَنْ خَلَقْنا آن جوان به رحمت الهى واصل شد پس چون چادر شب بر او كشيدند و بيرون رفتند يعقوب بن جعفر رو به حضرت كرد و گفت پيش ما چنين مقرر بود كه نزد ميت سوره يس و القرآن الحكيم مى‌خوانديم و شما امر فرموديد به خواندن سوره و الصافات حضرت فرمودند كه اى فرزند اين سوره را نزد هر كس كه به غمى مبتلا باشد اگر بخوانند البته حق سبحانه و تعالى به زودى او را از غم راحت مى‌دهد و دور نيست كه بعد از مردن خواندن سوره يس خوب باشد.

و از اين اخبار ظاهر شد كه اگر جان كندن دشوار باشد نقل كنند و سوره را بخوانند و جمعى از علما استنباط نموده‌اند كه هر گاه نقل و سوره شدت نزع را بر طرف كند پس اگر پيشتر از شدت بخوانند نخواهد گذاشت كه شدت به همرسد و اين معنى در سوره خوبست چون از جهت هر مكروبى نافع است اما در نقل مشكل است خصوصا با آن كه صدوق گفته است.

(و لا يمسّ فى تلك الحالة)

يعنى در آن حالت نزع دست به او نرسانند مبادا سبب اين شود كه آزارى به او رسد كه سبب مردن شود و او قاتل باشد چنانكه متعارفست ميان عوام كه شربت شهادت مى‌دهند مثل شربت عسل كه زودتر شهيد شود و هيچ شك نيست كه اگر كسى شخصى را در حالت جان كندن بكشد او قاتل است و نقل و خواندن سوره اگر چه چنين است و ليكن از جانب شارع رخصت شده است و چيزى را قياس به اين‌ها نمى‌توان كردن چون قياس باطل است و گذشت.

[چون بميرد واجبست كه بگويند كلمه استرجاع را]

(فاذا قضى نحبه فيجب ان يقال‌ إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ‌)

و چون مدت خود را بسر آورد يعنى بميرد واجبست كه بگويند كلمه استرجاع را و آن ترجمه‌اش اينست كه بتحقيق كه ما بنده و مملوك خداونديم هر چه مى‌كند