لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٧١ - شاد باش به كسي كه از حمام خارج مىشود

شيطان را كه او را به معصيت نيندازد و ظاهرا اين جمله از قلم نساخ سهو شده است و زياد نوشته‌اند چون صدوق و كلينى اخبار سابقه را ذكر كرده بودند و اين را ذكر نكرده‌اند و اللَّه تعالى يعلم.

[كسى كه پاهاى خود را بشويد بعد از بيرون آمدن از حمام‌]

(و من غسل رجليه بعد خروجه من الحمّام فلا باس و ان لم يغسلها فلا باس)

و كسى كه پاهاى خود را بشويد بعد از بيرون آمدن از حمام باكى نيست و اگر پاها را نشويد نيز باكى نيست يعنى غساله حمام پاكست و زمين حمام كه غساله در آن ريخته مى‌شود پاكست هر چند از آن آب غساله وضو و غسل نتوان كرد و در اين معنى كه پاكست احاديث صحيحه وارد شده است و پيشتر اشاره به آن شد و هم چنين در آب حمام كه در قلتين باشد و كر و زياده باشد غسل مى‌توان كرد و آن چه نهى در آن وارد شده است آب قليلى است كه به آن غسل كنند و از بدن بريزد.

و اكثر علما آن نهى را نيز حمل بر كراهت كرده‌اند يا در صورتى كه ازاله منى از آن كرده باشند و احوط اجتنابست از آب قليل، و اولى اجتنابست از آب كثير نيز اگر ممكن باشد چون دو حديث صحيح بر نهى وارد شده است و اللَّه تعالى يعلم.

[شاد باش به كسي كه از حمام خارج مى‌شود]

(و خرج الحسن بن علىّ بن ابى طالب صلوات اللَّه عليهما من الحمّام فقال له رجل طاب استحمامك فقال‌[١] يا لكع و ما تصنع بالاست هاهنا فقال طاب حمّامك قال‌[٢] إذا طاب الحمّام فما راحة البدن منه قال‌[٣] فطاب حميمك فقال ويحك اما علمت انّ الحميم العرق فقال له كيف اقول فقال قل طاب ما طهر منك و طهر ما طاب‌

[١] فقال له. خ ل.

[٢] فقال. خ.

[٣] فقال. خ.