لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٢٦ - كسى كه جامه او به بدن مرده آدمى رسد يعنى پيش از غسل و بعد از سرد شدن بر اوست كه بشويد

وارد شده است كه حضرت سيد المرسلين ٦ عثمان بن مظعون را بعد از مردن بوسيدند و او بمنزله برادر مادرى آن حضرت بود چون پسر ام ايمن است و او مربّيه آن حضرت بود.

و در حديث صحيح از اسماعيل بن جابر منقولست كه من به خدمت حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه رفتم در وقتى كه اسماعيل پسر بزرگتر حضرت فوت شده بود و آن حضرت او را مى‌بوسيدند من عرض كردم كه فداى تو گردم آيا نه چنين است كه مس ميت بعد از مرگ خوب نيست و اگر مس كند غسل مى‌بايد كرد حضرت فرمودند كه تا ميت گرم باشد باكى نيست آن در وقتى است كه سرد شده باشد يعنى غسل يا غسل و نبوسيدن.

[كسى كه جامه او به بدن مرده آدمى رسد يعنى پيش از غسل و بعد از سرد شدن بر اوست كه بشويد]

(و من اصاب ثوبه جسد الميّت فعليه ان يغسل ما اصاب الثّوب منه)

و كسى كه جامه او به بدن مرده آدمى رسد يعنى پيش از غسل و بعد از سرد شدن پس بر اوست كه بشويد آنجايى را از جامه كه به بدن ميت رسيده است.

و بر آن چه صدوق ذكر كرده است دلالت مى‌كند حديث حسن كالصحيح حلبى و كالصحيح ابراهيم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه و ظاهر اين دو حديث اعم است از آن كه ملاقات به رطوبت باشد يا به يبوست و در ملاقات به رطوبت دغدغه نيست كه مى‌بايد شستن.

و جمعى اين دو حديث را حمل بر آن كرده‌اند و جمعى قايل شده‌اند كه در ملاقات به يبوست شستن واجب است مطلقا خواه مرده آدمى باشد و خواه غير آدمى و جمعى كه از آن جمله صدوقست به تفصيل قايل شده‌اند كه در آدمى غسل واجبست و در غير آدمى شستن در كار نيست و اين قول خالى از قوت نيست و به احتياط اقرب است و اللَّه تعالى يعلم.

و بنا بر اين نجاست جامه حكمى خواهد بود به اين معنى كه تا نشويند نماز