لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٦٥ - چون از كفن ميت فارغ شود حنوط كند ميت را

بر كمر بستن و سر ديگر آن را از ميان رانهاى ميت بيرون مى‌آورد كه عورتين را فرا گيرد با پنبه كه بر هر دو گذاشته‌اند و اين سر را از كمر بند بيرون مى‌آورد به جانب راست و از آنجا مى‌پيچد چهار مرتبه چنانكه در حديث ديگر است و غرض از اين پيچيدن آنست كه رانها را بهم آورد تا دبر مستحكم شود و چيزى بيرون نيايد و مى‌بايد كه خرقه دراز باشد كه از كمر تا زانوها پيچيده شود و اين سر را در ميان آن چه پيچيده است بند كند كه باز نشود.

بدان كه صدوق ذكر نكرده وضوى ميت را و در آن خلافست بعضى نه واجب مى‌دانند و نه سنت و بعضى واجب مى‌دانند به اعتبار حديث سابق كه در هر غسلى وضو هست إلا غسل جنابت و بعضى سنت مى‌دانند به اعتبار اين حديث و حديث صحيح حريز كه گفت كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه ميت را ابتدا كنند به شستن فرج او پس وضو دهند او را وضوى نماز الخبر.

و در حديثى ديگر از آن حضرت وارد شده است به همين نحو و اظهر استحبابست چون احاديث صحيحه گذشت كه كدام وضو پاك كننده‌تر است از غسل و از جهت آن كه احاديث بسيار وارد شده است در كيفيت احكام ميت كه غسل هست و وضو نيست در آن و اگر واجب مى‌بود بيان مى‌فرمودند و اللَّه تعالى يعلم. و چون وضو دهند سنت است كه پيش از غسل بدهند چون احاديث بسيار وارد شده كه وضو را پيش از غسل واقع سازند و بعد از غسل بدعت است و دو حديثى كه دلالت بر وضو دارد وضو را پيش از غسل فرموده‌اند.

[چون از كفن ميت فارغ شود حنوط كند ميت را]

(فاذا فرغ من تكفينه حنّطه بما ذكرته من الكافور ثمّ يجعل على سريره و يحمل إلى حفرته)

پس چون از كفن ميت فارغ شود حنوط كند ميت را به نحوى كه ذكر كردم از كافور در مقدار و مواضع و غير آن پس او را در