لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٧٠ - جنب هر گاه بميرد او را يك غسل مىدهند

درندگان ايمن باشد و اگر جائى باشد كه خوف آن باشد كه شير او را بيرون آورد ظاهرا لازم باشد كه قبر او را آن مقدار عميق كنند يا مستحكم كه شير نتواند او را بيرون آوردن و زياده بر اين مقدار سنت است چنانكه خواهد آمد.

[جنب هر گاه بميرد او را يك غسل مى‌دهند]

(و الجنب اذا مات غسّل غسلا واحدا يجزئ عنه لجنابته و لغسل الميّت لأنهما حرمتان اجتمعتا فى حرمة واحدة)

و جنب هر گاه بميرد او را يك غسل مى‌دهند و آن غسل كافى است از جهت رفع حدث جنابت و از جهت غسل ميت زيرا كه دو چيزند صاحب حرمت كه در يك جا جمع شده‌اند چون اگر جنب باشد شخصى نماز و طواف و مس كتابت قرآن و دخول در مسجدين و لبث در غير آن بر او حرامست و چون مرد نماز بر او نمى‌توان كرد تا او را غسل ندهند همين كه غسل ميت او را مى‌دهند هر دو حدث مرتفع مى‌شود با آن كه گذشت كه در اخبار بسيار وارد شده است كه غسل ميت از آن جهت واجبست كه منى كه از آن مخلوق شده است بيرون مى‌آيد پس بمنزله كسى است كه دو مرتبه جماع كرده باشد يا صد مرتبه غسل كافى است به اجماع.

و اين عبارت مضمون حديث صحيح و حسن كالصحيح زراره است از حضرت امام باقر صلوات اللَّه عليه و ظاهرا اين قسم استدلال از جهت رد است بر عامه كه ايشان دو غسل لازم مى‌دانند حضرت مى‌فرمايد كه اگر دو سبب غسل به همرسيده باشد تداخل مى‌باشد چنانكه در اغسال ديگر به آن قايلند و الا غسل جنابت تكليف زندگانست و چون مرد اين تكليف از او ساقط مى‌شود.

و در حديث صحيح عيص و حسن كالصحيح ابو بصير و موثق على نيز وارد شده است كه يك غسل مى‌دهند او را و خلافى در اين مسأله در ميان علماى ما نيست بلكه عامه نيز متفقند الا حسن بصرى كه قايل است بدو غسل.

و در روايات از عيص وارد شده است كه حضرت امام جعفر صادق‌