لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٦٩ - هر كه كفن كند ميتى را چنانست كه ضامن پوشش او شده است تا روز قيامت

كردن نجاستى به كفن رسد مقراض كنند آن را. و ظاهر جمع بين الاخبار آنست كه مى‌بايد قايل شدن به تخيير يا به آن كه اگر شستن ممكن باشد بى‌مشقتى بشويند و الا مقراض كنند يا اگر نجاست اندكى باشد مقراض كنند و اگر بسيار باشد بشويند.

و ليكن صدوق جمع باين عنوان كرده است كه شستن پيش از دفن است و مقراض بعد از دفن و اكثر علما متابعت كرده‌اند به آن كه البته باين تفصيل حديثى به او رسيده است و حديثش در فقه رضويست و عمل باين بد نيست و اگر مطلقا شستن ممكن باشد احوط شستن است و اگر چه در قبر باشد به آن كه طشت و آفتابه را در قبر برند و بشويند و الا مقراض كنند.

[هر كه كفن كند ميتى را چنانست كه ضامن پوشش او شده است تا روز قيامت‌]

(و قال الصّادق صلوات اللَّه عليه من كفّن مؤمنا فكانّما ضمن كسوته إلى يوم القيمة و من حفر لمؤمن قبرا فكانّما بوّاه بيتا موافقا إلى يوم القيمة)

و در حسن كالصحيح از آن حضرت صلوات اللَّه عليه منقولست كه هر كه كفن كند ميتى را چنانست كه ضامن پوشش او شده است تا روز قيامت و هر كه قبرى از جهت مؤمنى بكند چنانست كه او را جاى داده است در خانه موافق رضاى او تا روز قيامت و هيچ شك نيست كه حرمت مؤمن مرده مثل زنده است و تا روز قيامت پوشش او كفن و خانه او قبر است و ثواب پوشانيدن مؤمن و جا دادن او در خانه بى‌نهايتست چنانكه خواهد آمد إن شاء اللَّه تعالى.

بدان كه ظاهر آنست كه خلافى نيست ميان علما در آن كه كفن دادن ميت را سنت است و اگر او كفن داشته باشد كفن كردن او واجب كفائى است و در دفن اگر قبر كنده داشته باشد واجبست دفن او در آنجا كردن و الا بر همه كس واجبست كفاية كه به قدرى قبر او را بكنند كه بوى او بيرون نيايد و از صغار