لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٦٧ - جايز نيست كه بگويند كه رفق كنيد به ميت يا ترحم كنيد بر او كه ديرتر او را دفن كنيد

ديگر: كسى كه بگويد به او رفق كنيد يا بگويد كه از جهت او استغفار كنيد خداوند عالميان شما را بيامرزد. و از اين دو خبر ظاهر مى‌شود كه شخصى كه مصيبت بر او واقع نشده باشد نمى‌بايد كه اظهار مصيبت زدگى كند و نمى‌بايد كسى بر چنين شخصى رحم كند.

و صدوق به آن نحو فهميده است كه أولا تفسير شد چون تغيير عبارت داده است. و اين خبر را شيخ الطائفه نقل كرده است و تصحيف در آنجا شده است كه‌ ارفقوا را بدل كرده است به‌ قفوا و علامه ذكره كرده است كه قفوا منافات دارد با تعجيل تجهيز و ذكر كرده است كه مكروهست كه در عقب جنازه بگويند استغفر له‌ و جمعى از عامه نيز گفته‌اند كه مكروهست و هم چنين مكروه است‌ سلم سلمك اللَّه‌ و وجه كراهت اينست كه تشريعست. و جمعى از عامه وضع كرده‌اند اين عبارات را مثل نماز ضحى بلكه مى‌بايد بگويد آن چه را كه منقول است از اهل البيت و آن خواهد آمد و محتمل است كه اين نهى نيز تقيه وارد شده باشد چون مذهب جمعى كثير كراهتست و اللَّه تعالى يعلم.

و در حديث موثق از عمار منقول است كه گفت پرسيدم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه اگر كسى جنازه را خواهد كه بردارد چه دعا بخواند حضرت فرمودند كه بگويد

بسم اللَّه و باللَّه و صلّى اللَّه على محمّد و آل محمّد اللَّهمّ اغفر للمؤمنين و المؤمنات.

و از حضرت على بن الحسين و محمد بن على صلوات اللَّه عليهم منقولست كه چون جنازه را مى‌ديدند مى‌خواندند كه‌

الحمد للّه الّذى لم يجعلنى من السّواد المخترم‌

و بنا بر اين ممكن است كه حضرت تقيه فرموده باشد به آن كه عبارت ايشان را نقل فرموده باشد و مراد حضرت آن شخصى باشد كه ردا را در جنازه غير انداخته باشد و اللَّه تعالى يعلم.