لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٦٨ - اگر از ميت نجاستى ظاهر شود بعد از غسل غسل را اعاده نمىكنند

[اگر از ميت نجاستى ظاهر شود بعد از غسل غسل را اعاده نمى‌كنند]

(فان خرج منه شى‌ء بعد الغسل فلا يعاد غسله لكن‌[١] يغسل ما اصاب الكفن إلى ان يوضع فى اللّحد فان خرج منه شى‌ء فى لحده لم يغسل كفنه و لكن يقرض من كفنه ما اصابه الشّي‌ء الّذى خرج منه و يمدّ احد الثّوبين على الآخر)

پس اگر از ميت نجاستى ظاهر شود بعد از غسل غسل را اعاده نمى‌بايد و ليكن نجاستى كه به كفن رسيده است مى‌بايد شست تا وقتى كه در لحد گذارند ميت را پس اگر نجاستى از او ظاهر شود در لحد كفن را نمى‌شويند و ليكن مقراض مى‌كنند آنجايى را كه نجاست به آن رسيده است و مى‌كشند يكى از دو جامه را بر ديگرى تا بدن ميت پوشيده شود و اين مجموع عبارت فقه رضويست.

بدان كه در اين باب احاديث مطلقه وارد شده از آن جمله در حديث موثق كالصحيح از روح بن عبد الرحيم وارد شده است كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه اگر از ميت چيزى ظاهر شود بعد از غسل آن را بشوى و اعاده غسل مكن.

و قريب باين روايت كرده است كلينى در قوى و شيخ در قوى كالصحيح از كاهلى و حسين از آن حضرت صلوات اللَّه عليه.

و در دو حديث صحيح و قوى كالصحيح از كاهلى از آن حضرت صلوات اللَّه عليه وارد شده است كه هر گاه از بينى ميت خون در آيد يا نجاستى از او ظاهر شود بعد از غسل و به عمامه يا كفن رسد آن را مقراض كنند.

و در دو حديث صحيح و حسن كالصحيح از ابن ابى عمير از بسيارى از استادان او از آن حضرت صلوات اللَّه عليه وارد شده است كه اگر بعد از كفن‌

[١] و لكن. خ.