لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٥٠٦ - ترحم بر يتيم

ايشان و از دست راست ايشان رود.

(و روى انّه يكتب اللَّه عزّ و جلّ له بعدد كلّ شعرة مرّت يده عليها حسنة)

و در روايتى قوى از آن حضرت منقولست كه هر مؤمن و مؤمنه كه دست خود را بر سر يتيمى گذارد از روى ترحم بر او حق سبحانه و تعالى بنويسد از جهت او بعدد هر مويى كه دست او بر آن گذاشته است حسنه. و منافات نيست ميان هر دو و همين حسنه نور خواهد بود در آن روز.

(و قال رسول اللَّه ٦ من انكر منكم قساوة قلبه فليدن يتيما فيلاطفه‌[١] و ليمسح رأسه يلين قلبه باذن اللَّه عزّ و جلّ فانّ لليتيم حقّا)

و بسند قوى از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه منقولست آن حضرت ٦ فرمودند كه هر كه قساوت قلب داشته باشد كه گريه‌اش نيايد و ازين معنى راضى نباشد پس بايد كه نزديك خود آورد يتيمى را و با او مهربانى كند و دست بر سر او بمالد كه نرم مى‌شود دل او باذن الهى تعالى شانه به درستى كه يتيم را حقى عظيم هست و چون پاره از آن حق به جا آورده مى‌شود حق سبحانه و تعالى نيز تفضل مى‌فرمايد به رقت قلب او.

(و روى انّه قال يقعده على خوانه و يمسح رأسه يلين قلبه)

و در روايتى ديگر وارد شده است كه آن حضرت ٦ فرمودند كه هر كه يتيم را بر سر سفره خود نشاند و دست بر سر او كشد دلش نرم مى‌شود باذن الهى و مناسب آنست كه در آن وقت بخاطر آورد بى‌كسى او را و امكان آن كه فرزندان او بى‌پدر شوند.

(و قال الصّادق صلوات اللَّه عليه اذا به كى اليتيم اهتزّ له العرش‌

[١] فليلاطفه. خ.