لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٩٦ - هر كه موى سر را بگذارد مىبايد كه آن را تربيت نيكو بكند

اللَّه عليه و آله مى‌روم بطلب خواستگارى حور العين از خداوند عالميان.

و در روايات ديگر وارد شده است كه آن حضرت بدن مباركش ضعيف بود و بواسطه رفع سرما جامه خز مى‌پوشيدند چون گرمست و عمده آن بود كه بيان جواز كنند چون در آن زمان صوفيه سنيان در مذمت زينت مى‌كوشيدند، حضرات ائمه معصومين زينتها مى‌كردند تا ظاهر سازند كه زينت جايز است و حرام نيست.

و در حديث صحيح وارد شده است كه على بن جعفر گفت سؤال كردم از برادرم موسى بن جعفر صلوات اللَّه عليهما كه مشك در روغن جايز است كردن حضرت فرمودند كه من مى‌كنم و باكى نيست.

و در حديث صحيح از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه منقولست كه حضرت سيد المرسلين ٦ مشكدانى داشتند كه چون وضو مى‌ساختند با دست تر از آن مشك بكار مى‌بردند و چون حضرت از منزل بيرون مى‌آمدند همه كس از آن بو مى‌دانستند كه حضرت تشريف مى‌آورند. و غرض از دست تر ماليدن بيان طهارت مشك بود كه توهم نشود كه چون اصل آن خونست نجس است زيرا كه به استحاله پاك شده است، و ديگر دغدغه نكنند كه غالب اوقات آهوى خطا ناف را مى‌اندازد و كفار مى‌آورند زيرا كه چون از مسلمانان مى‌گيرند پاك است و خوردنش حلال است چنانكه در اخبار بسيار وارد شده است كه دلالت بر طهارت مى‌كند.

و در بعضى اخبار وارد است كه مشك را در طعام مى‌توان كرد با آن كه اصل در اشيا حليت است چنانكه احاديث در آن باب خواهد آمد و در احاديث متواتره وارد شده است كه بوى خوش كردن از اخلاق پيغمبرانست.

و در حديث صحيح از حضرت امام رضا صلوات اللَّه عليه وارد است كه‌