لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٩٩ - هلاك قبل از قيامت

مى‌شوند ظالمانى كه خود گمراهند و ديگران را نيز گمراه مى‌كنند و خير و خوبى نيست در چيزى كه اصلى نداشته باشد و علوم غير ايشان از آراء باطله و ظنون فاسده است.

[مرگ پسر هيجده ساله‌]

(و سئل عن قول اللَّه عزّ و جلّ‌ أَ وَ لَمْ نُعَمِّرْكُمْ ما يَتَذَكَّرُ فِيهِ مَنْ تَذَكَّرَ[١] قال توبيخ لابن ثمانية عشر سنة)

بسند صحيح از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه منقولست كه از آن حضرت پرسيدند كه چه معنى دارد اين آيه كه ترجمه‌اش اينست كه آيا ما آن قدر عمر به شما نداديم كه هر كه خواهد متذكر شود تواند متذكر شد حضرت فرمودند كه اين آيه سرزنشى است مر كسى را كه هيجده سال داشته باشد غرض آنست كه راوى گمان كرده است كه خطاب و عتاب با پيرانست كه عمر بسيار كرده باشند حضرت مى‌فرمايد كه تقييد آيه بزمان امكان تذكر دليل است بر آن كه پيران مراد نيستند و بعد از بلوغ و عقل در سه سال هر كه تحصيل علوم كند فاضل مى‌تواند شد و كسى كه عقل خود را بكار فرمايد در عرض سه سال متذكر مى‌تواند شد و اين اول مرتبه توبيخ است هر چند عمرش بيشتر شود توبيخش بيشتر خواهد بود.

چنانكه در همين حديث حضرت فرمودند كه تا چهل سال بر آدمى تنگ نمى‌گيرند و عتاب و خطابست و بعد از چهل حق سبحانه و تعالى وحى مى‌فرمايد به فرشتگان كه من اين بنده را عمر دادم چهل سال كه عبرت گيرد من بعد كار را بر او سخت بگيريد و حفظ كنيد و بنويسيد بر او اندك و بسيار او را و صغير و كبير او را.

[هلاك قبل از قيامت‌]

(و سئل عن قول اللَّه عزّ و جلّ‌

[١] آيه ٣٤- سورة فاطر.