لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٢٩ - از پرسش و صبر فرمودن همين بس است كه صاحب مصيبت ترا به بيند

[از پرسش و صبر فرمودن همين بس است كه صاحب مصيبت ترا به بيند]

(و قال صلوات اللَّه عليه كفاك من التّعزية ان‌[١] يراك صاحب المصيبة)

و آن حضرت صلوات اللَّه عليه فرمودند كه از پرسش و صبر فرمودن همين بس است كه صاحب مصيبت ترا به بيند. و اين حديث را مسند بخاطر ندارم و ليكن علما عمل باين كرده‌اند چون مرسل او حكم مسند دارد با آن كه غرض از تعزيه بلكه معنى تعزيه تسلى دادنست و در ديدن تسلى مى‌يابند و اگر چه به مشغول شدن به ايشانست كه از خاطرش مى‌رود مصيبت و مجربست.

(و اتى ابو عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه قوما قد اصيبوا بمصيبة فقال جبر اللَّه وهنكم و احسن عزاكم و رحم متوفّاكم‌[٢] ثمّ انصرف)

و آن حضرت صلوات اللَّه عليه به نزد جمعى آمدند كه ايشان را مصيبتى رسيده بود پس حضرت باين عنوان تعزيه فرمودند كه حق سبحانه و تعالى تدارك كند نقصى را كه به شما رسيده است و عوض بدهد در دنيا و آخرت و شما را صبر جزيل كرامت كناد و مرده شما را بيامرزد همين را فرمودند و برگشتند.

و در موثق كالصحيح منقولست از يونس بن يعقوب كه گفت كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه بمن فرمودند كه نزد مفضل روم و او را تعزيه دهم از جانب حضرت بر فوت پسرش اسماعيل و فرمودند كه سلام مرا به او برسان و بگو كه ما به مصيبت اسماعيل مبتلا شديم و صبر كرديم تو نيز صبر كن چنانكه ما صبر كرديم ما را مراديست و حق سبحانه و تعالى غير آن را مى‌خواهد چون چنين است تسليم مى‌كنيم مراد او را.

(و قال رسول اللَّه ٦ التّعزية تورث الجنّة)

در حديث معتبر وارد است از حضرت سيد المرسلين ٦ كه تعزيه و

[١] بان. خ.

[٢] موتاكم. خ.