لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٣٥ - سزاوار است صاحب مصيبت ردا نپوشد

از مال مؤمن و فرزند مؤمن انتخاب مى‌فرمايد هر چه را بهتر است تا ثواب عظيمش كرامت فرمايد.

و منقول است كه برادر اشعث فوت شده بود حضرت امير المؤمنين ٧ به عزا پرسش او آمدند و فرمودند كه اگر جزع كنى حق خويشاوندى به جا آورده و اگر صبر كنى مى‌گذرد حق الهى را ادا كرده با آن كه اگر صبر كنى و نزد خدا و خلق محمودى و اگر جزع كنى مى‌گذرد و نزد خدا و خلق مذمومى پس اشعث گفت‌ إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ‌ حضرت فرمودند كه مى‌دانى چه معنى دارد اشعث گفت تو غايت علوم و منتهاى علومى كه هر كسرا كه مشكلى مى‌شود بازگشتش بسوى تست من چه دانم حضرت فرمودند كه انا للّه اقرار است از بنده به مملوكيت و انا اليه راجعون اقرار است به آن كه غير او همه كس هلاك خواهند شد.

[سزاوار است صاحب مصيبت ردا نپوشد]

(و روى ابو بصير عن الصّادق صلوات اللَّه عليه انّه قال ينبغى لصاحب الجنازة ان لا يلبس رداء و ان يكون فى قميص حتّى يعرف)

و در موثق و در قوى كالصحيح منقولست از ابو بصير از آن حضرت كه فرمودند كه سزاوار نظر به صاحب جنازه و اولى به ميراث و در كافى صاحب مصيبت آنست كه ردا نپوشد چون متعارفست كه عرب همه ردا مى‌پوشند و نزد عجم بالا پوش بمنزله رداست و شيخ بها الدين محمد رحمه اللَّه مى‌گفت بالا پوش رداست و پيش عرب چنين متعارفست و مى‌بايد كه همين پيراهن پوشيده باشد تا آن كه صاحب عزا را مردمان بشناسند و او را سر سلامتى دهند.

و در حديث حسن كالصحيح نيز از آن حضرت صلوات اللَّه عليه منقول است كه فرمودند كه سزاوار آنست كه صاحب مصيبت ردا نپوشد تا بدانند كه او صاحب مصيبت است و در فقه رضوى مذكور است كه صاحب مصيبت جنازه را بر ندارد و خاك در قبر نكند و مستحب است او را كه سر برهنه و پا برهنه‌