لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٦٠ - غاسل ابتدا مىكند به وضو

شاء لم يجعل الحبرة معه حتّى يدخله قبره فيلقيه عليه و يعمّمه و يحنّكه و لا يعمّمه عمّة الاعرابىّ و يلقى طرفى العمامة على صدره)

پس غاسل ابتدا مى‌كند به وضو واجبا بنا بر مذهب بعضى و مستحبا بنا بر مذهب بعضى و اين وضوئى است كه با هر غسل هست غير غسل جنابت و چون غاسل كه ميت را مى‌گرداند دست بر بدن ميت مى‌گذارد غالبا غسل مس ميت بر او واجبست وضو پيش از غسل مى‌كند و بعد از آن غسل مى‌كند و در بسيارى از اخبار وارد شده است كه اين غسل را پيش از كفن مى‌كند.

و در اخبار صحيحه وارد شده است كه بعد از كفن مى‌كند پس حمل بر تخيير مى‌بايد كرد و در فقه رضوى امر كرده است به وضو پيش از غسل و در آنجا مذكور است كه در هر غسلى وضو مى‌كند پيش از غسل مگر غسل جنابت و ذكر كرده است كه اگر فراموش كنى غسل مس ميت را و نماز كنى پس چون به يادت آيد غسل بكن و نماز را اعاده كن و از اين جهت است كه اصحاب غسل مس ميت را شرط مى‌دانند در صحت صلاة و قدما ذكر كرده‌اند و متاخران متابعت ايشان كرده‌اند و اخبارى كه در غسل مس وارد شده است بلفظ امر واقع شده است و معارضى صحيح ندارد بنا بر اين علما قايل بوجوب غسل شده‌اند و شيخ اعظم ما مولانا عبد اللَّه مى‌فرمودند كه بر تقدير وجوب اشتراط ظاهر نيست و از اين خبر خبر نداشتند و اللَّه تعالى يعلم.

و بعضى از علما گفته‌اند كه اين سنت است از جهت كفن كردن هر چند مس ميت نكرده باشد و اين قول ضعيف است پس ميت را از آب بيرون مى‌آرد و در ميان كفنها كه پهن كرده است مى‌گذارد و چوب خرما را با او مى‌گذارد يكى از كو گردن كه مى‌چسباند به پوست او از جانب راست ميت و پيراهن را بر سر او در مى‌آورد و بر بدن او مى‌كشد و جريده ديگر را نزد ران او