لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٦٢ - غاسل ابتدا مىكند به وضو

عنوان كه باشد بگذارند اگر چه در قبر گذارند و اگر ممكن نباشد وقتى كه مردمان در آنجا نباشند در قبر او فرو برند چنانكه حضرت سيد المرسلين ٦ بعد از دفن در قبر فرو بردند پس ظاهر شد كه آن چه مشهور است بهتر است از حيثيت سند حديث.

و دور نيست كه اگر يكى در ميان زانوها گذارند بهتر باشد تا عمل به همه احاديث كرده باشد و اللَّه تعالى يعلم بعد از آن كه پيراهن بر او پوشاند سر تا سرى را و جامه يمنى را بر او پوشاند و اول جانب چپ را به جانب راست آورد و بعد از آن جانب راست را به جانب چپ بر خلاف زندگان در جامه پوشيدن و در فقه رضوى باين عنوان است كه صدوق گفته است و علما همه ذكر كرده‌اند به تبعيت صدوق و اگر خواهد مى‌تواند كه حبره را بر او نپوشاند تا آن كه او را در قبر گذارد و بر روى او كشد مانند لحاف.

و در حديث صحيح از عبد اللَّه بن سنان از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه منقولست كه فرمودند كه برد يمنى را بر ميت نمى‌پيچند و ليكن بر روى او مى‌اندازند و چون ميت را در قبر مى‌گذارند اول برد را در قبر پهن مى‌كنند تا روى ميت و پهلوى او بالاى آن باشد.

و مثل اين در حديث صحيح از ابن سنان و ابان از آن حضرت صلوات اللَّه عليه منقولست و ليكن در آن واقعست كه در زير پهلوى ميت مى‌گذارند و محتمل است كه آن نيز جايز باشد چنانكه در فقه رضويست و هر سه عنوان خوبست و صدوق حمل بر تخيير كرده است در دو صورت و اگر جامه ديگر زياد كنند از برد يمنى بهتر است جمعا بين الاخبار و ممكن است حمل اين دو حديث را بر تقيه و اللَّه تعالى يعلم.

و سنت است كه عمامه بر سر ميت پيچند كه حنك داشته باشد و مانند