لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٣٣ - اقوال در نماز ميت بعد از تكبيرات

به سبب سكرات مرگ چنانكه گذشت و تو داناترى به احوال او از ما، خداوندا اگر نيكو كار بوده است پس زياده كن در احسان خود به او چنانكه در دنيا احسان به او كردى كه نيكو كار بود، و اگر گناه كار بوده است تو از گناهان او درگذر و او را بيامرز، خداوندا بگردان روح او را يا جاى او را در بالاترين مراتب بهشت، و تو بعوض او باش در بازماندگان او در تدارك احوال ايشان، و رحم كن او را به رحمتهاى خاصه خودت اى بخشنده‌ترين بخشندگان.

بنا بر نسخه فقه رضوى و بيامرز ما را و او را، خداوندا حشر كن او را با جمعى كه او ايشان را امام خود مى‌داند و دوست مى‌دارد ايشان را، و دو ركن او را از كسانى كه او بيزار است از ايشان و دشمنى داشت با ايشان، خداوندا او را ملحق ساز به پيغمبرش و آشنايى ده ميان او و پيغمبرش، و ببخشا ما را وقتى كه ما را از دنيا ببرى اى خداوند عالميان، پروردگارا عطا كن ما را در دنيا هر حسنه و خوبى كه هست يا اعمال صالحه و زوجه صالحه، و عطا كن ما را در آخرت بهشت و حور العين و همه ما را در پناه خود در آور از عذاب جهنم. و فى الحقيقه دعاى پنجم از نماز گذارنده است تكبير پنجم بگويد.

بدان كه در متعارفات قبيح است كه با بزرگان تو بگويند بلكه شما مى‌گويند و او را بمنزله جمعى گرفته لفظ جمع مى‌آورند در كلام عرب و عجم و ليكن چون وحدت مخصوص ذات مقدس اوست و اوست كه واحد من جميع الوجوه است و هر واحدى غير او كثير است به كثرتهاى مختلف پس اگر لفظ جمع بياورند تو هم تعدد و تكثر بهم مى‌رسد و اين نقص است بلكه محال است نسبت بذات مقدس او بنا بر اين بلفظ جمع وارد نشده و غالب آنست كه اگر حق سبحانه و تعالى مى‌فرمايد كه ما چنين كرديم مراد انبيا و اوصيا و فرشتگانند كه كرده ايشان كرده حق سبحانه و تعالى است چنانكه فرموده است‌