لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٦٤ - مستحبات هنگام كفن

راست بر روى سينه و در حديث صحيحى وارد است كه هر دو طرف را بر پشت اندازد و هم خوبست اگر چه عمل به خبر يونس بهتر است و مشهورتر و موافق فقه رضويست و منافات با گفته صدوق ندارد چون بر سينه انداخته‌اند و اللَّه تعالى يعلم.

[مستحبات هنگام كفن‌]

(و قبل ان يلبسه قميصه ياخذ شيئا من القطن و ينثر عليه ذريرة و يحشو به دبره و يجعل من القطن شيئا على قبله و يضمّ رجليه جميعا و يشدّ فخذيه إلى وركه بالمئزر شدّا جيّدا لئلا يخرج منه شى‌ء)

و پيش از آن كه پيراهن را به ميت پوشانند پاره از پنبه بر مى‌دارد و ذريره بر او مى‌پاشد و آن را داخل دبرش مى‌كند كه مبادا از فضلات چيزى بيرون آيد و پاره از پنبه بر عورت پيش او مى‌گذارد و پاهاى ميت را بهم مى‌آورد و لنگى بر رانهاى او مى‌پيچد تا نشستگاه پيچيدنى سخت نيكو كه مبادا چيزى بيرون آيد و اين مجموع عبارت فقه رضويست و همين مضمون در احاديث بسيار وارد شده است و مراد از مئزر ران پيچ است و صدوق باين عبارت اشاره كرده است به آن كه لنگ كه در حديث عمار وارد شده است همين خرقه است و لنگى سنت و واجب نيست چون در حديثى وارد نشده است و در حديث عمار كه وارد شده است ظاهر است كه مراد از آن همين خرقه است.

و در حديث يونس وارد است كه چون ميت را غسل دادى او را خشك كن به جامه طاهرى و پنبه بردار و اندكى حنوط كه ذريره باشد يا كافور يا هر دو چنانكه هر دو وارد شده است در اخبار بران به پاش و بر پيش و پس ميت بگذارد و دبرش را از پنبه پر كن تا چيزى بيرون نيايد و بردار خرقه درازى را كه عرضش يك وجب باشد و سر آن را بر كمر ميت ببند به آن كه خرقه ديگر طولانى بر سر آن بدوزند كه به آن كمر را به بندند يا بشكافند سر خرقه را آن مقدار كه توان‌