كه مباهله نكنيم و تو را به دين خودت واگذاريم، تو هم ما را به دين خودمان واگذارى، رسول خدا ٦ فرمود: حالا كه حاضر نيستيد، مباهله كنيم، اسلام را بپذيريد و در نفع و ضرر با مسلمانان شريك باشيد، نصارى نپيذيرفتند پيامبر ٦ فرمود: پس بايد كه آماده جنگ شويد، گفتند ما توانائى جنگ با عرب را نداريم، ولى با تو حاضريم صلح كنيم، بر اين كه با ما نجنگى و ما را نترسانى و تهديد نكنى و از دينى كه داريم برنگردانى، در عوض ما ساليانه دو هزار طاقه پارچه به تو بدهيم هزار طاقه را ماه صفر و هزار ديگر را ماه رجب بپردازيم و سى و سه زره عاريه و سى و سه شتر و سى و چهار اسب جنگى تحويل دهيم.

رسول خدا اين پيشنهاد را پذيرفته با آن مصالحه نمود و فرمود: به آن خدائى كه جانم در دست اوست عذاب تا بالاى سر نجران آمده بود، اگر صلح نمى‌كردند، همگى به صورت ميمون و خوك مسخ مى‌شدند و بيابان بر آنان، شعله‌ور مى‌گشت و خداوند اهل نجران و حتى پرنده‌ها را بر درختان ايشان نابود مى‌ساخت و يك سال نمى‌كشيد كه آنچه نصارى در دنياست هلاك مى‌گشت.

از عايشه نقل شده است كه گفت: روزى رسول خدا ٦ در حالى كه رواندازى خال خال از مو به دوش داشت در منزل نشسته بود كه حسن ٧ آمد و داخل آن كرد سپس حسين آمد او را نيز داخل كرد پس از آن فاطمه و در آخر على ٧ آمدند و آن جناب همه را زير آن روانداز جاى داد وقتى همه جمع شدند، اين آيه را تلاوت كرد: إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً.

زمخشرى بعد از نقل اين حديث و بعد از بياناتى چند چنين مى‌گويد: «و فيه دليل لا شي‌ء اقوى منه على فضل اصحاب الكساء : و فيه برهان واضح على صحّة نبوّة النّبيّ ٦ لأنّه لم ير واحد من موافق و لا مخالف انّهم اجابوا الى ذلك» (اين آيه دلالتى بر فضيلت اصحاب كسا دارد كه هيچ دليلى به قوت آن نمى‌رسد و نيز دلالت واضحى بر صحت نبوت رسول خدا ٦ دارد و چون احدى از مخالف و موافق روايت نكرده كه مسيحيان نجران مباهله را پذيرفته باشند[١] اين آخر

[١] الكشاف، ج ١، ص ٤٣٤.