الطرائف ت داود إلهامی - سید بن طاووس - الصفحة ٣٢٧ - على (ع) نزديكترين فرد به رسول خدا

در دنبال آن از ابن عباس روايت كرده كه در پاسخ مردمى كه راجع به على ٧ گفتگو مى‌كردند گفت: در باره مردى سخن مى‌گوئيد كه صداى پاى جبرئيل را از بام خانه‌اش مى‌شنيد[١].

باز ابن سعد در طبقات به سند خود از «ابى غطفان» روايت كرده كه گفت: از ابن عباس پرسيدم: رسول خدا در دم جان دادن سرش بر سينه چه كسى بود؟

گفت: به سينه على تكيه داشت، گفتم: آخر عايشه به من گفت: رسول خدا سر در سينه من داشت و جان بداد ابن عباس گفت: آيا تو عقل دارى؟ به خدا سوگند رسول خدا از دنيا رفت در حالى كه به سينه على تكيه داشت و او بود كه وى را غسل داد و پدرم و برادرم فضل به او كمك مى‌كردند و اساسا نگذاشتند كسى داخل حجره شود چون على ٧ فرمود: رسول خدا دستور داد در خلوت غسل داده شود[٢].

محب طبرى در «رياض النضرة»[٣] از حسين بن على از پدرش از جدش و متقى در «كنز العمال»[٤] و مناوى در «كنوز الحقائق»[٥] رواياتى آورده‌اند در اين كه رسول خدا وصيت فرمود تنها على ٧ او را غسل دهد و اين كه فرشتگان او را در اين كار كمك خواهند كرد.

متقى در «كنز العمال» از ابن عباس روايت كرده كه گفت: من از عمر بن خطاب شنيدم مى‌گفت: زنهار پشت سر على ٧ حرف نزنيد زيرا من از رسول خدا در باره او چيزهائى شنيده‌ام كه اگر يكى از آنها را در باره آل خطاب فرموده بود از تمامى نعمتهاى فريبنده دنيا محبوب‌ترش مى‌دانستم روزى من و

[١] محب طبرى، رياض النضرة، ص ٢١٩.

[٢] ابن سعد، طبقات، ج ٢، ص ٥١.

[٣] رياض النضرة، ج ٢، ص ١٧٨.

[٤] متقى، كنز العمال، ج ٤، ص ٥٤.

[٥] مناوى، كنوز الحقائق، ص ١٨٨.