الطرائف ت داود إلهامی - سید بن طاووس - الصفحة ١٩٩ - پاداش دوستان على و كيفر دشمنانش

مرحوم مؤلف در ذيل همين روايت مى‌گويد: پس براى شيعه در تمسك خود به على بن ابى طالب ٧ چه گناهى است؟ در حالى كه او را تمام مسلمانان با رواياتى كه در كتابهايشان در رابطه با ولايت على و محبت و متابعت و پيروى وى نقل كرده‌اند، تصديق نموده‌اند.

حاكم در «مستدرك الصحيحين» به سند خود از «زيد بن ارقم» روايت كرده كه گفت: رسول خدا ٦ فرمود: هر كه مى‌خواهد زندگيش و مرگش چون زندگى من باشد و در آن بهشتى كه خدا به من وعده داده با من باشد، على بن ابى طالب را دوست بدارد، چون او شما را هرگز از هدايت بيرون و به ضلالت داخل نمى‌كند، حاكم اين حديث را صحيح دانسته‌[١] و ابو نعيم در «حلية الأولياء»[٢] به دو طريق و متقى در «كنز العمال»[٣] و هيثمى در «مجمع الزوائد»[٤] آن را روايت كرده‌اند.

باز حاكم به سند خود از «عمار بن ياسر» روايت كرده كه گفت: از رسول خدا ٦ شنيدم كه به على ٧ مى‌فرمود: يا على خوشا به حال كسى كه تو را دوست بدارد و در باره تو راست بگويد و واى به حال آن كسى كه تو را دشمن بدارد و در باره تو دروغ بگويد:

«يا على طوبى لمن احبّك و صدق فيك و ويل لمن ابغضك و كذب فيك»

[٥].

اين روايت را خطيب بغدادى هم در تاريخ بغداد به دو طريق‌[٦] و محب طبرى در رياض و ذخائرش آورده‌اند[٧].

محبّ طبرى از عايشه روايت مى‌كند كه گفت: پدرم را ديدم به صورت على‌

[١] حاكم، مستدرك الصحيحين، ج ٣، ص ١٢٨.

[٢] ابو نعيم، حلية الأولياء، ج ٤، ص ٣٤٩.

[٣] متقى، كنز العمال، ج ٦، ص ١٥٥.

[٤] هيثمى، مجمع الزوائد، ج ٩، ص ١٠٨.

[٥] حاكم، مستدرك، ج ٣، ص ١٣٥.

[٦] خطيب، تاريخ بغداد، ج ٩، ص ٧٢.

[٧] محب طبرى، رياض النضرة، ج ٢، ص ٢١٥- ذخائر العقبى، ص ٩٢.