الطرائف ت داود إلهامی - سید بن طاووس - الصفحة ٢٩٧ - اعتراف بزرگان اهل سنت به فضائل على

اعتراف بزرگان اهل سنت به فضائل على ٧

بر اهل بصيرت پوشيده نيست كه فضائل مولاى متقيان على ٧ بر هيچ بيان و زبان و قلم و دفتر و كتاب برنگنجد و در حقيقت شمردن فضائل آن حضرت همچون پيمانه كردن آب اقيانوس است و در حديث وارد شده كه: «مائيم كلمات پروردگار كه فضائل ما را احصاء نمى‌توان كرد» و چه خوب گفته:

ولى در اينجا منظور اشاره به اعترافات برخى از بزرگان اهل سنت است كه به اندازه درك و فهم خودشان در فضائل مولاى متقيان سخن گفته‌اند.

احدى از صحابه به پايه علم و فضل على ٧ نمى‌رسد چنان كه «ابن مغازلى شافعى» در «المناقب» و محمد بن طلحه در كتاب «مطالب السئول» و حموينى در فرائد شيخ سليمان حنفى بلخى در «ينابيع المودة» از كلبى نقل مى‌كند كه عبد اللَّه بن عباس (حبر امت) گفت: علم النّبىّ ٦ من علم اللَّه و علم علىّ من علم النّبىّ و علمى من علم علىّ و ما علمى و علم الصّحابة في علىّ الّا كقطرة بحر في سبعة ابحر»[١].

(علم پيامبر از علم خداى تعالى است و علم على ٧ از علم پيامبر مى‌باشد و علم من از علم على ٧ است و علم من و علم صحابه در مقابل علم على مانند قطره آبى در هفت درياست).

«محب طبرى» در كتاب «رياض النضرة» به سند خود از عمر بن خطاب روايت كرده كه گفت: رسول خدا ٦ فرمود: هيچ جوينده‌اى چيزى به دست نمى‌آورد كه مانند فضل على بن ابى طالب باشد، چه او طالبان هدايت را به سوى حق هدايت نموده و از هلاكت دور مى‌سازد و آن را كه به راه ضلالت افتاده بر مى‌گرداند»[٢].

[١] سليمان قندوزى، ينابيع المودة، ص ٧٠.

[٢] محب طبرى، رياض النضرة، ج ٢، ص ٢١٤.