الطرائف ت داود إلهامی - سید بن طاووس - الصفحة ٣١٢ - واقعه غدير

دِينِكُمْ ...»[١].

مناوى در «فيض القدير» مى‌گويد: وقتى ابو بكر و عمر اين معنا را يعنى كلام رسول خدا ٦ را كه فرمود:

«من كنت مولاه فهذا على مولاه»

شنيدند، گفتند: اى پسر ابو طالب مولاى هر مؤمن و مؤمنه شدى‌[٢].

«سيوطى» در «الدر المنثور» در ذيل آيه: (الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ‌) در سوره مائده از «ابن مردويه» و «ابن عساكر» نقل مى‌كند كه هر دو از ابو سعيد خدرى روايت كرده‌اند كه گفت: وقتى رسول خدا ٦ در روز غدير خم على ٧ را به خلافت نصب كرد و به ولايت او ندا در داد، جبرئيل نازل شد و اين آيه را آورد: «الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ‌».

سيوطى همين روايت را از ابو هريره نيز به اين عبارت نقل كرده كه گفت:

چون روز غدير خم يعنى هيجدهم شد، رسول خدا فرمود: هر كه من مولاى اويم على مولاى اوست، پس خدا اين آيه را نازل فرمود: (الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ‌) و همين روايت را خطيب بغدادى در تاريخ بغداد نيز آورده است‌[٣].

ابو داود طيالسى به سند خود از على ٧ روايت كرده كه گفت: در روز غدير خم رسول خدا عمامه‌اى بر سرم نهاد كه دنباله‌اش از پشت سرم آويزان شد (آنگاه فرمود:) خدا مرا در روز بدر و حنين با ملائكه‌اى يارى داد كه مانند عمامه آن روز من، عمامه داشتند و سپس فرمود: عمامه فاصله‌اى است ميانه كفر و ايمان (و در نقلى ديگر آمده) بين مسلمين و مشركين‌[٤].

در فضيلت روز نزول آيه: «الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ‌ ..» در صحاح خود

[١] ابن مغازلى، المناقب، ص ١٩- خطيب، تاريخ بغداد، ج ٦، ص ٢٩٠.

[٢] مناوى، فيض القدير، ج ٦، ص ٢١٧- ابن حجر، صواعق المحرقة، ص ٢٦.

[٣] خطيب، تاريخ بغداد، ج ٦، ص ٢٩٠.

[٤] ابو داود، مسند، ج ١، ص ٢٣- متقى كنز العمال، ج ٦، ص ٦٠- بيهقى، سنن، ج ١٠، ص ١٤- ابن اثير، اسد الغابة، ج ٣، ص ١١٤- اصابه، ج ٤، ص ٤١.