الطرائف ت داود إلهامی - سید بن طاووس - الصفحة ٣٩١ - غصب فدك فاطمه

من از او راضى هستم و كسى كه من از او راضى باشم، خدا از او راضى مى‌باشد و كسى كه فاطمه بر او غضب نمايد، من بر او غضبناك مى‌باشم و بر هر كس من غضبناك باشم، خداوند بر او غضبناك است واى بر آن كسى كه به فاطمه ظلم كند و واى بر كسى كه بر شوهرش على ٧ ظلم كند، واى بر كسى كه بر ذريه و شيعيان على و فاطمه ظلم كند!).

غصب فدك فاطمه ٣

در حديثى كه از منابع اهل تسنن از «ابو سعيد خدرى» صحابه معروف پيامبر ٦ نقل شده، آمده است كه:

«لمّا نزل قوله تعالى‌ وَ آتِ ذَا الْقُرْبى‌ حَقَّهُ‌ اعطى رسول اللَّه فاطمة فدكا»

(هنگامى كه آيه‌ وَ آتِ ذَا الْقُرْبى‌ حَقَّهُ‌ نازل شد، پيامبر ٦ فاطمه را صدا زد و فدك را به او بخشيد[١].

اين حديث را «ابو يعلى» و «ابن ابى حاتم» و «ابن مردويه» و «طبرانى» از «ابو سعيد» نقل كرده‌اند[٢].

در تفسير «الدر المنثور» از ابن عباس نقل شده هنگامى كه آيه‌ «وَ آتِ ذَا الْقُرْبى‌ حَقَّهُ‌» نازل شد پيامبر فدك را به فاطمه بخشيد:

«اقطع رسول اللَّه فاطمة فدكا».

سيوطى پس از نقل روايت گفته اين روايت را «ابن مردويه» از «ابن عباس» آورده‌[٣] و ذهبى در ميزان الاعتدال حديث را صحيح دانسته است‌[٤]. و متقى در كنز العمال‌[٥] و به گفته وى حاكم در تاريخش و ابن النجار اين حديث را آورده‌اند

[١] فدك زمينى آباد و محصول خيزى در نزديكى خيبر بود و از مدينه ١٤٠ كيلومتر فاصله داشت و بعد از خيبر، نقطه اتكاء يهوديان در حجاز به شمار مى‌رفت( مراصد الإطلاع، ماده فدك).

[٢] ذهبى، ميزان الاعتدال، ج ٢، ص ٢٢٨- سيوطى، در المنثور، ذيل آيه« وَ آتِ ذَا الْقُرْبى‌ حَقَّهُ‌» اسراء، آيه ٢٦.

[٣] سيوطى، ذيل همين آيه در المنثور، ج ٤، ص ١٧٧.

[٤] ذهبى، ميزان الاعتدال، ج ٢، ص ٢٢٨.

[٥] متقى، كنز العمال، ج ٢، ص ١٥٨.