الطرائف ت داود إلهامی - سید بن طاووس - الصفحة ٤٥٢ - ايمان ابو طالب

در قسمتى از اشعار معروف به «لامية» مى‌فرمايد:

پناه مى‌برم به خالق مردم از گروهى كه به بدى بر ما طعن مى‌زنند و يا ما را نسبت به باطل مى‌دهند و از شر كسانى كه غيبت ما را مى‌كنند و از شر كسانى كه امورى را بدين نسبت مى‌دهند و حال آنكه دين شامل آنها نيست، به خالق كعبه دروغ گفتيد شما كه نسبت داديد به من تبرى از محمد ٦ و يا بر ضد او جنگى بر پا و شمشيرى كشيده باشم. قطعا از او يارى و دفاع مى‌كنم تا جان خود را نثار او كنم به طورى كه زن و فرزند خود را فراموش كرده باشم.

روسفيدى كه مردم به بركت روى او طلب باران مى‌كنند، و او فريادرس يتيمان و پناه بيوه‌زنان است. او بى‌چاره‌گان بنى هاشم را پناه است و آنان را از هر گونه نعمت بى‌نياز مى‌نمايد.

[١] اين قصيده طولانى است ابن هشام در سيره ج ١، ص ٢٨٦- ٢٩٨ از آن ٩٤ بيت ذكر كرده و گفته است آنچه از اين قصيده به نظر من صحيح است همان ٩٤ بيت است.

ابن كثير در تاريخ خود ج ٣، ص ٥٣- ٥٧ از آن ٩٢ بيت ذكر نموده ولى« ابو هفان عبدى» در ديوان ابو طالب ص ٣- ١٢ تمام قصيده را كه ١١١ بيت است، نقل كرده است.