الطرائف ت داود إلهامی - سید بن طاووس - الصفحة ٤٣٣ - سوء ادب نسبت به پيامبر اكرم

مى‌گويد: از عمر پرسيدم آن دو نفر از همسران پيامبر ٦ كه بر ضد او دست به دست داده بودند چه كسانى بودند؟ عمر گفت: حفصه و عايشه بودند، سپس افزود: به خدا سوگند ما در عصر جاهليت براى زنان چيزى قائل نبوديم تا اين كه خداوند آياتى را در باره آنان نازل كرد و حقوقى براى آنان قرار داد و آنها جسور شدند)[١].

در تفسير «در المنثور» نيز همين معنى، ضمن حديث مفصلى از ابن عباس نقل شده و در آن حديث آمده است كه عمر مى‌گويد: بعد از اين ماجرا آگاه شدم كه پيامبر ٦ از تمام همسرانش كناره‌گيرى كرده و در محلى به نام «مشربه ام ابراهيم» اقامت گزيده خدمتش رسيدم و عرض كردم: اى رسول خدا! آيا همسرانت را طلاق گفتى؟ فرمود: نه، گفتم: اللَّه اكبر، ما جمعيت قريش پيوسته بر زنانمان مسلط بوديم، اما هنگامى كه به مدينه آمديم جمعى را ديديم كه زنانشان بر آنان مسلطند زنان ما نيز از آنها ياد گرفتند روزى ديدم همسرم با من مشاجره مى‌كند، من اين عمل او را عجيب و زشت شمردم. گفت: چرا تعجب مى‌كنى؟ به خدا همسران پيامبر ٦ هم با پيامبر چنين مى‌كنند! حتى گاه از او قهر مى‌نمايند و من به دخترم حفصه سفارش كردم كه هرگز چنين كارى را نكند و گفتم اگر همسايه‌ات (منظور عايشه است) چنين مى‌كند تو نكن، زيرا شرائط او با تو متفاوت است‌[٢].

آيات فوق نشان مى‌دهد كه پيامبر اسلام ٦ نسبت به بعضى از همسرانش چنين بود، آنها به خاطر رقابتهائى كه با يك ديگر داشتند گاه روح پاك حضرتش را جريحه‌دار مى‌كردند و گاه زبان به اعتراض او مى‌گشودند و به افشاء سرّش مى‌پرداختند، تا آنجا كه خداوند به سرزنش آنان و دفاع از پيامبرش پرداخته و مؤكّدترين بيان را در اين زمينه فرموده و حتى آنها را تهديد به طلاق مى‌كند و حدود يك ماه از همسرانش قهر كرد، شايد خود را اصلاح كنند!

[١] بخارى، صحيح، ج ٦، ص ١٩٥.

[٢] سيوطى، در المنثور، ج ٦، ص ٢٤٣.