الطرائف ت داود إلهامی - سید بن طاووس - الصفحة ١٢٠ - مناظره مأمون با فقيهان در باره برترى على (ع)

اصلش مى‌باشد، اگر انجام دادن كارى به دستور خدا و از جانب خدا باشد، پس افعال وى از سوى خداست و بر مردم است كه در برابر آن راضى و تسليم باشند.

ديگرى از متكلمان: اكنون كه شما گمان مى‌كنيد كه امامت على از جانب خداست و اطاعت از وى فرض است پس چرا بر انبياء تبليغ و دعوت مردم لازم است و بر على رواست كه ترك كند دعوت مردم را به طاعت خود؟

مأمون: از آن جهت كه، عقيده نداريم كه على مأمور به تبليغ بوده است تا اين كه پيغمبر باشد ولى خداوند او را نشانه و راهنمائى ميان خود و بندگانش قرار داد هر كس از وى پيروى كند مطيع و آن كس كه مخالفت او كند عصيانگر به شمار آيد اگر يارانى براى خود بيابد جهاد مى‌كند و اگر يارانى نيابد، ملامت بر مردم است نه بر او، زيرا به مردم دستور داده شده است كه در هر حال از وى پيروى كنند و به وى دستور جهاد داده نشده است مگر زمانى كه داراى نيرو باشد وى به منزله خانه كعبه است كه مردم بايد آهنگ آنجا كنند و چون حج بگزارند تكليف خود را انجام داده‌اند اگر جمعى به وظيفه خود عمل نكنند سرزنشى بر خانه نيست بلكه آنان مورد ملامت خواهند بود.

پس از آنكه دانشمندان كلام و اصحاب نظر، از مأمون سؤالات گوناگون كردند و پاسخ شنيدند مأمون رو به آنان كرد و گفت: شما هر چه خواستيد از من پرسيديد و آنچه به نظرتان رسيد در ردّ گفته‌هاى من گفتيد، اكنون مى‌توانم از شما سؤال كنم؟ گفتند: بلى.

مأمون: آيا چنين نيست كه اين حديث به اجماع امت از پيغمبر ٦ رسيده است كه فرمود: هر كس به عمد بر من دروغى ببندد، نشيمنگاه او پر از آتش مى‌شود»[١].

دانشمندان: بلى.

[١] اين حديث به اسناد عديده در كتب شيعه و سنى وارد شده است عبارت حديث اين است:

ُ« من كذب علىّ متعمّدا فليتبوّء مقعده من النّار»

.