الطرائف ت داود إلهامی - سید بن طاووس - الصفحة ٢٣ - مناظره ابن طاوس با فقيه سنى

: «آيا ترسيديد از آنكه قبل از نجواى رسول خدا صلى اللّه عليه و اله و سلم صدقاتى پيش داريد، و چون از خوف فقر و پريشانى بدينكار اقدام ننموديد خداى سبحان از شما در گذشت».

اى فقيه دانشمند، اصحاب رسول خدا صلى اللّه عليه و اله و سلم علاوه بر اين چهار مورد، در موارد ديگر نيز با آن حضرت از در مخالفت درآمدند و طريق ادب از دست بدادند از جمله: رسول خدا در تقسيم غنائم «هوازن» سهم «مؤلفة القلوب» را از ديگران بيشتر منظور فرمود، و اين موضوع بر آنان ناگوار آمد با آن بزرگوار به مجادله و معارضه پرداختند.

و ديگر آن‌كه: رسول خدا صلى اللّه عليه و اله و سلم بعد از آنكه در فتح مكه بر مردم آن سرزمين ترحم كرد و آنان را مورد عفو قرار داد و خواست خانه كعبه را به وضع سابق خود برگرداند، آن گروه با پيامبر آغاز مخالفت نمودند و اين قصد پيامبر را ناروا شمردند!!

ديگر آن‌كه در باب تنزيه «صفوان» و طهارت دامن عايشه از آلايش «إفك» با آن حضرت به طورى معارضه نمودند كه براى پيامبر ممكن نشد كه خطبه خود را به پايان رساند، در همان موقع بود كه جبرئيل نازل شد و اين آيه شريفه را آورد:

إِنَّ الَّذِينَ جاؤُ بِالْإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ لا تَحْسَبُوهُ شَرًّا لَكُمْ بَلْ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ مَا اكْتَسَبَ مِنَ الْإِثْمِ وَ الَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ مِنْهُمْ لَهُ عَذابٌ عَظِيمٌ.

«يعنى كسانى‌كه بهتان عظيم آوردند گروهى از شمايند واقعه بهتان را براى خود شر مى‌پندارند، بلكه خير شماريد، هريك از اهل بهتان به اندازه عمل خود جزا يابند و آن كسى‌كه اين بهتان بزرگ را به زبانها انداخته او را عذاب بزرگى است».

مخفى نماند كه تفاسير خاصه و عامه بر اين معنى اتفاق دارند كه اين آيه در تنزيه عايشه و صفوان نازل شده است، بلكه فخررازى در اين باب ادعاى اجماع مسلمين كرده است.

مرحوم سيد ابن طاوس گويد: گفتم: اى فقيه، آيا به اين اخبار در صحيحين‌