الطرائف ت داود إلهامی - سید بن طاووس - الصفحة ٨ - آثار و افكار سيد ابن طاوس

رسيد، علما از پاسخ خوددارى كردند رضى الدين على بن طاوس كه مردى محترم و مقدم بر ايشان بود در آن مجلس حضور داشت و چون خوددارى ايشان را از دادن فتوا مشاهده كرد قلم برگرفت و رأى خود را مبنى بر برترى سلطان كافر عادل بر سلطان مسلمان ستمكار نوشت، سپس ديگران رأى خود را در اين‌باره نوشتند[١].

بدين ترتيب عملا فتوى دادند كه «هلاكو خان مغول» بر «مستعصم باللّه» مسلمان فضيلت دارد.

ابن طاوس صبح روز دوشنبه پنجم ذيقعده سال ٦٦٤ هجرى‌[٢] ظاهرا در بغداد درگذشت و بنا به نوشته حوادث جامعه جنازه او را پيش از دفن به نجف اشرف انتقال دادند[٣] ناگفته نماند كه قبلا كفن خود را تهيه كرده و در حج بيت اللّه لباس احرام خود نموده بود و آن را در كعبه معظّمه و روضات مطهره حضرت رسالت صلى اللّه عليه و اله و سلم و ائمه بقيع و عراق متبرك و همه روزه به آن مى‌نگريست و آن را وسيله شفاعت آن بزرگواران قرار داده بود[٤]. و فرموده كه چون مستحب است انسان در ايام حيات خويش بر كفن خود نظر افكند من نيز كفن خود را بيرون مى‌آورم و بر آن نظر مى‌افكنم و باز فرموده كه در اخبار ديدم كه جناب محمد بن عثمان بن سعيد عمرى (رض) و پدرش از سفراى مولاى ما حضرت صاحب الزمان بودند، قبر خود را در ايام حيات خود مهيا كرده بودند، من نيز محل قبر خود را معين كردم و گفتم كسى آن را براى من‌

[١] امين، سيد محسن، اعيان الشيعة، ج ٨، ص ٣٦٠، المدرسة المستنصرية ص ١٠٧، ترجمه تاريخ فخرى، ص ١٩.

[٢] مجلسى، بحار، ج ١٠٧ ص ٤٤- كشف المحجة، مقدمه شيخ آقا بزرگ تهرانى، ب خوانسارى، روضات الجنات، ج ٤، ص ٣٣٨.

[٣] مدرس، ريحانة الأدب، ج ٨، ص ٧٩.

[٤] قمى، شيخ عباس، فوائد الرضويه، ص ٢٣٧- مدرس، ريحانة الأدب، ج ٨، ص ٧٩.