الطرائف ت داود إلهامی - سید بن طاووس - الصفحة ١٣٣ - نزول آيه نجوى در شأن على (ع)

خواست و فرمود: در صورت نجوى با من از صدقه چه پيش مى‌اندازيد؟ گفت:

براى هر دفعه يك دانه گندم نه از آن بالاتر.

پس پيامبر ٦ به على ٧ فرمود: تو آدم فقيرى هستى.

ابن عباس گفت: همان موقع على ٧ به دنبال كارى رفت و مردم اجتماع كرده بودند، برگشت و يك اشرفى با خود آورد و آن را صدقه كرد و با پيامبر نجوى نمود، على پولى غير از آن نداشت گفت: همان موقع مردم پيامبر را ترك كردند، سپس خداوند با برداشتن صدقه، حكم را به آنها تخفيف داد.

از جمله آن روايات، روايتى است كه ابن مردويه در كتاب «المناقب» در تفسير آيه نجوى آن را به چهار طريق نقل كرده است و اين يكى از آنهاست كه به وسيله «سالم بن ابى الجعد» از على ٧ روايت كرده على ٧ فرمود:

هنگامى كه آيه نجوى نازل شد پيامبر به من فرمود: در باره يك اشرفى چه مى‌گوئى؟

(يعنى مردم به اين مقدار قادرند)؟

گفتم: مردم طاقت آن را ندارند.

فرمود: پس چه قدر؟

گفتم: يك دانه جو.

فرمود: تو فقير و نادارى؟ و آن وقت آيه‌ «أَ أَشْفَقْتُمْ» نازل شد على ٧ فرمود

«بى‌خفّف اللَّه تعالى عن هذه الأمّة فلم تنزل في احد قبلى و لا بعدى»

. به خاطر من خداوند به اين امت تخفيف داد و اين آيه نازل نشد در باره كسى نه قبل از من و نه بعد از من).

همين مضمون را «شوكانى» از «عبد الرزّاق» و «ابن المنذر» و «ابن ابى حاتم» نقل كرده است.

فخر رازى نيز اين حديث را كه تنها كسى كه به آيه فوق عمل كرد على (ع) بود از جمعى از محدثان از ابن عباس نقل كرده است‌[١] و در تفسير «در المنثور» نيز روايات‌

[١] تفسير فخر رازى، ج ٢٩، ص ٢٧١.