شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٢ - ادب كردن شير گرگ را كه در قسمت بىادبى كرده بود

چون شدى من كانَ لِلّه از وَ لَه‌

من تو را باشم كه كان اللَّه له‌

عاقل آن باشد كه گيرد عبرت از

مرگ ياران در بلاى مُحْتَرَز

پس به دندان بى‌گناهان را مگز

فكر كن از ضربت نامحترز

گفت روبه صد سپاس آن شير را

كز پس آن گرگ وا خواند او مرا

گر مرا اوّل بفرمودى كه تو

بخش كن اين را كه بردى جان از او

پس سپاس او را كه ما را در جهان‌

كرد پيدا از پس پيشينيان‌

تا شنيديم آن سياستهاى حق‌

بر قرون ماضيه اندر سبق‌

تا كه ما از حال آن گرگان پيش‌

همچو روبه پاس خود داريم بيش‌

امّت مرحومه زين رو خواندمان‌

آن رسول حقّ و صادق در بيان‌

استخوان و پشمِ آن گرگان عيان‌

بنگريد و پند گيريد اى مِهان‌

عاقل از سر بنهد اين هستى و باد

چون شنيد انجام فرعونان و عاد

ور بنهند ديگران از حال او

عبرتى گيرند از اضلال او