شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢١٧ - آتش افتادن در شهر به ايام عمر

ب ٣٧١٤- ٣٧٠٧ شگفتيدن: به معنى آشفته شدن است، ليكن در اين بيت به معنى ترسيدن، سرباز زدن به كار رفته است.

حجر: سنگ.

سركه: سركه را كه حاوى اسيد استيك است چون در آتش بريزند گاز انيدريك كربنيك (گازى كه در بازدم از بينى بيرون آيد) توليد شود كه موجب فرو نشاندن آتش است ولى تأثير اصلى از آن آبى است كه در سركه است.[١] «و بر نمد تر گل به سركه معجون اندوده ... و آتش و نفط و سنگ‌ها كه در آب مى‌ريختند او فرا آب مى‌داد.» (جهان گشا، ج ١، ص ٧١).[٢] استيزه: ستيزه، زبانه زدن.

بى‌حدى: از سويى كه حد و مرز ندارد. از عالم غيب، از سوى خدا.

آل: در اين بيت معنى وابسته من، هم باور من، ياوران من در كار دين.

[١] افاده آقاى دكتر عبد الكريم سروش

[٢] -يادداشت آقاى دكتر على محمد سجادى