شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٦٧ - پرسيدن پيغامبر

و در بيت مورد بحث مقصود زياده روى در گفتار است.

لا يستحى: (لا يستحيى) مأخوذ است از قرآن كريم: «... إِنَّ ذلِكُمْ كانَ يُؤْذِي النَّبِيَّ فَيَسْتَحْيِي مِنْكُمْ وَ اللَّهُ لا يَسْتَحْيِي مِنَ الْحَقِ‌ ...- ...» [نشستن در خانه پيغمبر و با يكديگر سخن گفتن‌] پيمبر را آزار مى‌دهد و از شما شرم مى‌دارد [كه بگويد] و خدا شرم ندارد از [گفتن‌] حق ...» (احزاب، ٥٣).

شدن: رفتن:

(گلستان، ص ١١٨) آينه از غلاف بيرون جستن: غلاف، پوشش يا جلدى بود كه آينه را در آن مى‌نهادند (رك: ذيل بيت ٣٥٥٢) و معنى تركيب مصدرى اين است كه دل تو را پوششى نيست، دلت روشن است.

آينه و ميزان: آينه آن چه را برابر آن نهند همان گونه نشان دهد كه هست، و ميزان نيز وزن هر چيز را چنان كه هست بيان مى‌دارد:

٥٧٣- ٥٧١/ ٢ آينه و ميزان آن چه را برابر آن نهند و آن چه را در آن نهند چنان كه هست مى‌نماياند و به خاطر حيا يا آزار كسى حقيقت را پنهان نمى‌كند.

نفس بستن: كنايت از خاموش بودن، حقيقت را بيان نكردن.

محك: سنگى كه به وسيله آن عيار سيم و زر را معلوم مى‌كنند، آلت حك، آلت سودن.

سنى: روشن، خوب.