شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٩٤ - دعا كردن بلعم باعور كه موسى و قومش را از اين شهر كه حصار دادهاند بىمراد باز گردان

بَلْعَم باعُور را خلق جهان‌

سُغْبه شد مانندِ عيسى زمان‌

سجده نآوردند كس را دون او

صحّت رنجور بود افسونِ او

پنجه زد با موسى از كبر و كمال‌

آن چنان شد كه شنيدستى تو حال‌

صد هزار ابليس و بلعم در جهان‌

همچنين بوده است پيدا و نهان‌

اين دو را مشهور گردانيد اله‌

تا كه باشند اين دو بر باقى گواه‌

اين دو دزد آويخت بر دارِ بلند

ور نه اندر قهر بس دزدان بُدند

اين دو را پرچم به سوى شهر برد

كشتگان قهر را نتوان شمرد

چو شعر من بخوانى دوست و دشمن‌

تو را سجده كند خندان و گريان‌

بينا و زنده گشت زمين زيرا

باد صبا فسون مسيحا شد