فبما رحمة من الله لنت لهم و لو كنت فظاً غليظ القلب لانفضوا من حولك فاعف عنهم و الستغفرلهم و شاورهم في‌الامر فاذا عزمت فتوكل علي الله ان‌الله يحب المتوكلين.

اين از الطاف ويژه الهى بر توست كه در برابر مردم نرمش و انعطاف‌پذيرى داشته باشى، زيرا اگر فردى تندخود و سخت‌دل مى‌بودى، مردم از الطافت پراكنده مى‌شدند. بنابراين از خطاى آنان درگذر و براى آنان طلب آمرزش نما و در امور اجتماعى با آنان رايزنى كن و هنگامى كه پس از رايزنى تصميمى گرفتى با توكل به خداوند آن را به اجرا درآور، چه اينكه خداوند متوكلان را دوست مى‌دارد.

در شأن نزول اين آيه شريفه ظاهراً همه مفسران، مورخان و محدثان اتفاق‌نظر دارند كه اين آيه مانند بسيارى ديگر از آيات سوره عمران ناظر به حوادث جنگ احد است. پيامبر اسلامى هنگامى كه در جريان تصميم مردم مكه براى حمله به مدينه قرارگرفت، با اصحاب و ياران خويش رايزنى كرد و در زمينه خروج از شهر، جنگ و روياروى با دشمن و يا ماندن در شهر و موضع دفاعى گرفتن، نظر خواست. اكثريت مسلمانان بر اين باور بودند كه خوب است از شهر خارج شوند و با دشمن بجنگند و او را سخت‌تر از جنگ بدر شكست دهند، ولى اقليتى از مسلمانان كه تجربه بيشترى داشتند و از جمله شخص رسول‌الله ترجيح مى‌دادند كه در شهر بمانند و از خود دفاع نمايند، آنان مى‌گفتند موضع مردم مكه در جنگ بدر با موضع آنان در احد متفاوت است، زيرا بسيارى از مردم مكه در جنگ بدر تمايلى به درگيرى نداشتند و خروج آنان از مكه بيشتر به هدف دفاع از كاروان بازرگانى خود بود و هنگامى كه كاروان از خطر دور شد، مكيان تلاش مى‌كردند كه با مردم مدينه كه در سر راه مكه به شام و در مسير بازرگانى قريش زندگى مى‌كردند، درگير نشوند. حالا در جنگ احد همگى بر