«احدى در زندگى خصوصى، امور خانوادگى، اقامتگاه يا مكاتبات خود، نبايد مورد مداخله‌هاى خودسرانه واقع شود و شرافت و اسم و رسمش نبايد مورد حمله قرار گيرد. هر كس حق دارد كه در مقابل اين گونه مداخلات و حملات مورد حمايت قانون قرار گيرد.»[١]

مصونيت مسكن و اقامتگاه شخص از اهم حقوق و آزادى‌هاى فردى است. شكستن اين مصونيت جز در مواردى كه قانون تصريح مى‌كند، يكى از تعديات بارز به حقوق و آزادى افراد است. در حقوق اسلام، مسكن و خانه اشخاص محترم است و ورود قهرى و بى‌اجازه به آنها منع شده است.[٢] قرآن كريم نيز مسلمانان را از ورود بدون اجازه به خانه ديگران بازداشته است.[٣]

آزادى انتخاب محل اقامت در اسلام: آيات فراوانى از قرآن كريم و احاديث زيادى از معصومينعليهم السلام بر آزادى توطن يا انتخاب محل اقامت دلالت مى‌كنند. از ديدگاه اسلام، جهان ملك خداست و مردم همگى آفريده او هستند و مى‌توانند از خوان گسترده خداوند استفاده نمايند. ميان شرق و غرب و هر جاى ديگر از اين جهت تفاوتى وجود ندارد و هر كس مى‌تواند در هر جا بخواهد مسكن گزيند.[٤]

«هو الذي جعل لكم الارض ذلولًا فامشوا في مناكيها و كلوا من رزقه و اليه النشور»[٥]؛ او كسى‌

[١] - اعلاميه جهانى حقوق بشر، ماده ١٢

[٢] - دكتر جلال‌الدين مدنى، حقوق اساسى، ص ١٠٩

[٣] - نور: ٢٧ و ٢٨

[٤] - دفتر همكارى حوزه و دانشگاه، درآمدى بر حقوق اسلامى،( تهران: سمت، ١٣٦٨)، ص ٢٨١

[٥] - ملك: ١٥.