«ملت خودش است كه سرنوشت خودش را به دست دارد ... خود ملت است كه با رأى خودش رئيس جمهورى تعيين مى‌كند، به جمهورى اسلامى رأى مى‌دهد و با رأى خودش كه متمركز است در مجلس دولت را تعيين خواهد كرد و همه امور به دست خود ملت است».[١]

ايشان همچنين تصريح مى‌كنند:

«مردم در انتخابات آزادند و احتياج به قيم ندارند و هيچ فرد يا گروه يا دسته‌اى حق تحميل فرد يا افرادى را به مردم ندارند. جامعه اسلامى ايران با درايت و رشد سياسى خود جمهورى اسلامى و ارزشهاى والاى آن و حاكميت قوانين خدا را پذيرفته خود به اين بيعت وفادار مانده‌اند، مسلم قدرت تشخيص و انتخاب كانديداى اصلح را دارند».[٢]

براساس چنين تلقى از حق مردم بود كه در قانون اساسى و بر اساس همه‌پرسى سال ١٣٥٨ در اصل يكم نوع حكومت ايران جمهورى اسلامى قيد گرديد. مفهومى كه بر نقش گسترده مردم در شكل‌گيرى نهادهاى نظام و انتخابات آزاد تأكيد مى‌كند، طبيعى است كه لازمه نظام جمهورى پذيرش و اعتلاى حقوق سياسى و مدنى شهروندان و به ويژه حق آزاد انتخابات است، زيرا بنياد جمهورى تحقق حاكميت مردم و انتخابى بودن واقعى رهبران سياسى با نظر و رأى مردم بود و از سوى ديگر پاسخگو بودن همه مسئولان در قبال مردم است. در عين حال در عنوان حكومت ايران و بر مبناى تصويب ملى «اسلامى» نيز آورده شده است كه بدون ترديد مبين محتواى حكومت ايران است. به اين معنى كه اين حكومت جمهورى با اصول و مبانى اسلامى اداره مى‌گردد. عباسعلى عميد زنجانى در اين زمينه مى‌نويسد:

مردم همان‌گونه كه به دلايل سياسى و اجتماعى شكل حكومت را انتخاب مى‌كنند، حق آن را دارند كه به دليل ايمان و اعتقادشان پايه اصول و آرمانهايى را كه به آن دل بسته‌اند و محتواى حكومتشان را هم انتخاب كنند و از آنجا كه اسلام براى مردم‌

[١] - صحيفه نور، ج ١٣، ص ٢٩

[٢] - پيشين، ج ١٩، ص ٢٠٦.