سال كامل مى‌داند، جز هنگامى كه پدر و مادر پس از مشورت لازم تشخيص دهندكه ديگر كودك نيازى به شير مادر ندارد. آنگاه مى‌توانند پيش از دو سال كامل نيز او را از شير بگيرند.

والوالدات يرضعن اولادهن حولين كاملين لمن اراد ان يتم الرضاعه وعلي المولود له رزقهم و كسوتهنّ بالمعروف ... فان اراد فصالًاعن تراض منهما و تشاور فلا جناح عليهما ...[١]

مادران فرزندان خود را دو سال كامل شير مى‌دهند در صورتى كه بخواهند دوران رضاع را به پايان برسانند، خوراك و پوشاك آنان به‌صورت متعارف به‌عهده پدران خواهد بود ... و هرگاه بخواهند كودكان خويش را پيش از پايان دوسال از شير بگيرند در صورت توافق پدر و مادر و مشورت لازم، بر آنان باكى نخواهد بود و نسبت به از شير گرفتن مجاز هستند چنانكه نسبت به ادامه آن نيز مجاز هستند ....

استدلال به اين آيه در قالب مفهوم اولويت است بدين معنا كه اگر در مسئله‌اى ساده مانند از شيرگرفتن كودك آن هم از ناحيه پدر و مادر كه به فرزند خويش عشق مى‌ورزند و همه‌گونه احتياط لازم را نسبت به سرنوشت او به‌كار مى‌گيرند و بر فرض اينكه در اين زمينه سهل‌انگارى شود درصد احتمال اينكه جان كودك از جهت زود بازگرفتن از شير، به خطر بيفند، بسيار كم است و بر فرض تحقق خطر پاى جان يك عضو از اعضاى جامعه مطرح است و ... حال اگر در چنين زمينه‌اى و يا چنين شرايطى تصميم‌گيرى مشروط به رضايت پدر و مادر آن هم پس از مشورت لازم باشد، در مسائل اجتماعى كه جان و مال و ناموس مردم مطرح است و اشتباه در آن به زيان همه اعضاى جامعه مى‌باشد و تصميم‌گيرى از ناحيه كس يا كسانى است كه نسبت به زيان جامعه مانند پدر و مادر احساس مثبت ندارند، به طريق اولى بايستى مشروط به مشورت باشد. اين‌گونه استدلال رادر اصطلاح فقهى «مفهوم اولويت» مى‌گويد و لذا همه مفسّران جمله و

لاتقل لها افّ‌

را دليل بر حمت آزارهاى ديگر نسبت به پدر و مادر دانسته‌اند.

[١] - بقره: ٢٣٢.