«زبان و خط رسمى و مشترك مردم ايران، فارسى است. اسناد و مكاتبات و متون رسمى و كتب درسى بايد با اين زبان و خط باشد ولى استفاده از زبانهاى محلى و قومى در مطبوعات و رسانه‌هاى گروهى و تدريس ادبيات آنها در مدارس، در كنار زبان فارسى آزاد است.»[٢]

آزادى‌هاى اساسى در اعلامية جهانى حقوق بشر

حرمت انسانها و آزادى افراد بشر در «اعلاميه جهانى حقوق بشر» داراى جايگاه ويژه‌اى است و داشتن «آزادى فردى» مورد تأكيد آن مى‌باشد:

«هر كس حق زندگى، آزادى و امنيت شخصى دارد.»[٣]

در ماده ديگر اعلاميه داشتن «امنيت شخصى» در ابعاد مختلف مورد توجه قرار گرفته است:

«احدى در زندگى خصوصى، امور خانوادگى، اقامتگاه يا مكاتبات خود، نبايد مورد مداخله‌هاى خودسرانه واقع شودو شرافت و اسم و رسمش نبايد مورد حمله قرار

[١] - پيشين، اصل ٢٦

[٢] - پيشين، اصل ١٥

[٣] - اعلاميه جهانى حقوق بشر، ماده ٣.