مصونيت حيثيت در قانون اساسى: منظور از حيثيت، مجموعه سوابق احترام آميزى استكه فرد در ارتباط با ديگران در محل زندگى و كار كسب كرده است. در موازين اسلامى به اعتبار و حيثيت و شرف افراد توجه بسيار شده است و براى آنها مصونيت قطعى قايل گشته‌اند. هرگونه رفتار و گفتارى كه اعتبار اخلاقى مسلمانى را خدشه‌دار كند به شدت نهى شده و مورد غضب خدا و رسول قرار گرفته است.[٢]

مصونيت حيثيت در دو اصل ٢٢ و اصل ٢٩ مورد توجه قرار گرفته است.

«هتك حرمت و حيثيت كسى كه به حكم قانون دستگير، بازداشت، زندانى يا تبعيد شده، به هر صورت كه باشد ممنوع و موجب مجازات است.»[٣]

اهميت حيثيت به حدى است كه نسبت به كسى هم كه خود موجبات تزلزل اعتبار و حيثيت خود را فراهم ساخته و با حكم قانون دستگير و براساس رأى دادگاه به زندان رفته يا

[١] - دكتر جلال‌الدين مدنى، پيشين، ص ١٠٢

[٢] - پيشين، اصل ٢٣

[٣] - علامه محمدتقى جعفرى، تحقيق در دو نظام حقوق جهانى بشر از ديدگاه اسلام در غرب،( تهران: دفتر خدمات حقوقى بين‌المللى، ١٣٧٠)، ص ٢٣٩.