پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤٠ - ٤ امام حسين عليه السلام در گذر قرنها و نسلها

عصر ديده شد و از آسمان خاك سرخ فروريخت و هفت شبانه روز آسمان چونان خون بسته پديدار گشت‌[١].

٣. به گفته على جلال حسينى: امام ابو عبد اللّه الحسين عليه السّلام سرور پاك سرشت، فرزند دخت نبىّ اكرم صلّى اللّه عليه و آله و گل خوشبوى آن حضرت و فرزند امير مؤمنان على (كرم اللّه وجهه) است. وى از برجسته‌ترين مراتب مجد و شرف و كرامت خاندان نبوّت برخوردار بود تمام فضايل و مكارم اخلاق و رفتار پسنديده را در خود گردآورده بود. از همّتى بالا، شجاعتى فوق‌العاده كرم و بخششى زايد الوصف بهرمند بود. گنجينه علم و دانش به شمار مى‌آمد، زبانى گويا داشت، به يارى حق مى‌شتافت، به نهى از منكر مى‌پرداخت و با ظلم و ستم مبارزه و در عين قدرتمندى متواضع و فروتن بود. عدالت‌خواهى، شكيبايى و بردبارى، پاكدامنى، جوانمردى، ورع و تقوا و ديگر صفات از ويژگى‌هاى حسين محسوب مى‌شد.

از سرشتى پاك، اندامى زيبا و نيكو، عقل و خردى برتر و توان جسمانى فراوانى برخوردار بود. اهتمام زياد به انجام عبادات و كارهاى نيك، نظير نماز، حج، جهاد در راه خدا و نيكى و احسان به مردم را افزون بر آن صفات پسنديده، دارا بود. هرگاه در مدينه يا شهر ديگرى حضور داشت، مردم آن سامان را از علم و دانش خويش بهره‌مندى مى‌ساخت و با عمل خود آنان را به هدايت رهنمون مى‌گشت. با اخلاق نكو و پسنديده‌اش در تهذيب مردم مى‌كوشيد و با سخنان رسا و بليغ خود، در تربيت ديگران كوشا بود، در برابر فقرا و تهيدستان متواضع و فروتن بود. خلفا بدو ارج مى‌نهادند. به يتيمان و

[١] . تاريخ ابن عساكر ٤/ ٣٣٩.