پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٧٨ - امام حسين در دوران حيات رسول اكرم صلى الله عليه و آله

اكرم مقام و منزلتى والا و در دوران رسالت الهى جايگاه برجسته‌اى يافت.

پيامبر عظيم الشأن اسلام صلّى اللّه عليه و آله اين نوزاد جديد را، در آينده، وارث رسالت يافت كه امت را پس از كژى و در جا زدن، به تحرك واداشته و دين و آيين الهى را پس از انحراف و محو شدن، به اصلاح خواهد آورد و سنّت را پس از تباهى و تغيير و تبديل، زنده مى‌سازد. وى در آينده‌اى نه چندان دور به فرمان خداى متعال به مسئوليت‌هاى امامت و رسالتى كه خاتم رسالت‌ها به شمار مى‌آمد، كاملا آگاهى مى‌يافت و خود در اين زمينه مى‌فرمايد:

حسن و حسين فرزندان منند، كسى كه دوستدار آنان باشد مرا دوست داشته است و هر كس دوستدار من باشد خدا او را دوست دارد، و هركس دوستدارش خدا باشد، او را وارد بهشت مى‌گرداند و آن‌كس كه با آن‌دو دشمنى كند، با من دشمنى كرده و هركس با من دشمنى نمايد، خدا با او دشمنى مى‌كند و كسى كه خدا با او دشمنى كند، او را وارد آتش دوزخ مى‌كند.[١]

آيا دوستى و محبّت، چيزى جز مقدمه اطاعت و پذيرش ولايت است؟ بلكه هردو ثمره دوستى و محبت‌اند.

پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله براى گريه امام حسين عليه السّلام متأثّر مى‌شد و او را در بيدارى و خواب نوازش مى‌كرد و به مادر پاكدامنش فاطمه عليها السّلام سفارش مى‌فرمود كه فرزند خجسته و دلبندش را غرق مهر و عشق و محبت سازد[٢].

آن‌گاه كه حسين عليه السّلام راه رفتن آموخت و به آمدوشد پرداخت، نبى اكرم كوشيد با توجه دادن مردم به او فضاى لازم را مهيّا كند تا امت، جانشينى فرزند پيامبر را بر خود پذيرا شوند. بارها اتفاق مى‌افتاد كه رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله سجده نماز خود را بدان سبب كه حسين بر پشت او سوار بود، طولانى‌

[١] . مستدرك حاكم ٣/ ١٦٦، تاريخ ابن عساكر بيان حالات امام حسين عليه السّلام، اعلام الورى ١/ ٤٣٢.

[٢] . مجمع الزوائد ٩/ ٢٠١، سير اعلام النبلاء ١/ ١٩٣، ذخائر العقبى ١٤٣.